Περι λογικης: magicicada septendecim
magicicada septendecim, ωραίος τίτλος για άρθρο δεν συμφωνείτε? πάντα έτσι είναι με τα λατινικά. πάντα έτσι είναι με τα σπάνια.
λοιπόν...
το "magicicada septendecim" είναι όνομα μιας φυλής τζιτζικιών, και συγκεκριμένα είναι ακριβώς αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία σε μια κάπως "άσεμνη" στάση, (τους έλαχε μπανιστιρτζής φωτογράφος δεν είναι ότι είναι ανήθικα)
αυτό που ακολουθεί είναι ένα πολύ όμορφο παράδειγμα της επιστημονικής σκέψης από το βιβλίο Simon Singh με τίτλο «Το τελευταίο θεώρημα του Φερμά», (εκδόσεις ΤΡΑΥΛΟΣ) το οποίο θα μπορούσα να πω πως είναι για τα μαθηματικά ότι το «ο κοσμος της Σοφίας» για την φιλοσοφία.
«Όπως ακριβώς βρέθηκ ο ρόλος των πρώτων αριθμών στην κατασκοπία, έτσι και αυτοί εμφανίζονται στον φυσικό κόσμο. Τα περιοδικά τζιτζίκια,ειδικότερα τα magicicada septendecim, έχουν το μεγαλύτερο κύκλο ζωής από όλα τα άλλα έντομα. Ο μοναδικός αυτός κύκλος ζωής αρχίζει κάτω από το έδαφος, όπου οι νύμφες ρουφούν υπομονετικά το χυμό από τις ρίζες των δέντρων. Κατόπιν, έπειτα από 17 χρόνια αναμονής, τα ενήλικα τζιτζίκια βγαίνουν από το έδαφος, μαζεύονται και προσωρινά κατακλύζουν το τοπίο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες ζευγαρώνουν, γεννούν τα αυγά τους και πεθαίνουν.
Το ερώτημα που προβλημάτιζε τους βιολόγους ήταν το «γιατί ο κύκλος ζωής του τζιτζικιού είναι τόσο μακρύς. Σημαίνει άραγε κάτι, το γεγονός ότι αυτός ο κύκλος ζωής είναι πρώτος αριθμός ετών.
Μια θεωρία διατυπώνει την άποψη ότι το τζιτζίκι προσπαθεί να αποφύγει ένα παράσιτο με επίσης μεγάλο κύκλο ζωής. Αν το παράσιτο έχει κύκλο ζωής λ.χ. δύο χρόνια, τότε το τζιτζίκι θέλει να αποφύγει έναν κύκλο ζωής που διαιρείται με το 2, αλλιώς το παράσιτο και το τζιτζίκι θα συμπίπτουν χρονικά. Ομοίως και εάν ένα παράσιτο έχει κύκλο ζωής 3 χρόνια κτλ. Τελικά η καλύτερη επιλογή του τζιτζικιού είναι να έχει κύκλο ζωής που να διαρκεί πρώτο αριθμό ετών. Έτσι αν το τζιτζίκι έχει 17ετή κύκλο ζωής σπάνια θα συναντήσει το παράσιτο. Αν το παράσιτο έχει κύκλο ζωής 2 έτη, θα συναντιόνται μόνο κάθε 34 χρόνια, ενώ αν έχει μεγαλύτερο, λ.χ. 16 χρόνια θα συναντούνται μόνο κάθε 272 έτη.
Το παράσιτο για να αντεπιτεθεί, διαθέτει μόνο δύο κύκλος ζωής που αυξάνουν τη συχνότητα σύμπτωσης, τον ετήσιο κύκλο και τον 17ετή κύκλο όπως το τζιτζίκι. Πάντως είναι απίθανο να επιβιώσει ένα παράσιτο επανεμφανιζόμενο 17 έτη στη σειρά, αφού τις πρώτες 16 εμφανίσεις του δεν θα υπάρχουν τζιτζίκια να παρασιτήσει. Από την άλλη με σκοπό να φτάσουν τον 17ετή κύκλο ζωής, ι γενεές των παρασίτων θα έπρεπε να εξελίσσονται κατά το 16ετή κύκλο ζωής. Αυτό θα σημαίνει ότι σε κάποιο στάδιο της εξέλιξης το παράσιτο και το τζιτζίκι δεν θα συνέπιπταν για 272 χρόνια. και στις δύο περιπτώσεις, ο μακρύς κύκλος πρώτων αριθμών ζωής του τζιτζικιού το προστατεύει.
Το γεγονός αυτό εξηγεί ίσως την αιτία που το υποτιθέμενο παράσιτο δεν έχει βρεθεί ποτέ!
Και το αποτέλεσμα είναι ένα τζιτζίκι με 17ετή κύκλο ζωής που όμως πλέον δεν το χρειάζεται.»
Πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι όταν διάβαζα τις τελευταίες δύο γραμμές του αποσπάσματος αυτού, ένιωσα σχεδόν ηδονή. λίγο οι τρίχες που σηκώθηκαν σε όλο μου το σώμα, λίγο το χαμόγελο που ζωγραφίστηκε στα χείλια? λίγο μια ψυχική ανάταση που με έκανε να θέλω να αγκαλιάσω τον γάτο μου?. λίγο ότι ζορίζομαι να το δημοσιεύσω? τι να σας πω δεν ξέρω.
Ο λόγος που διαβάζω όσο περισσότερο μπορώ, είναι ο λόγος που όταν έχω να μελετήσω καιρό νιώθω τέτοια παρακμή που σχεδόν αμέσως αρρωσταίνω.
Πραγματικά ένας από τους λόγους που θέλω να αλλάξει ο κόσμος (και όχι να γίνω πλούσιος) είναι για να έχω εγώ όσο χρόνο θέλω να διαβάζω βιβλία (να γίνω πραγματικά πλούσιος).
ο πύργος της βαβέλ
Κάθεσαι... και την ακούς προσεκτικά, οι λέξεις πέφτουν βροχή σαν κομμάτια παζλ στο πάτωμα και εσύ αναρωτιέσαι. Το μυαλό αγγίζει τα όρια του καθώς προσπαθείς να κατανοήσεις τα νοήματα που παραλείπονται και γρήγορα να καλύψεις τα συλλογιστικά κενά. Σύντομα η ώρα έρχεται και καταλαβαίνεις ότι δεν φταις εσύ. Καταλαβαίνεις ότι είσαι μάρτυρας μιας συνειρμικής ασύνδετης φρασεολογίας.
Σύντομα έρχεται η ώρα που λες
«Ώπα» μαζί με «έλεος» μαζί με «άκυρο» μαζί με «όχι ρε πούστη» και «αμάν»
Αλλά αυτό που ακούγεται τελικά είναι ένα:
«δεν παίζει» ή ένα «δεν έχεις δίκιο» ή ένα «δεν είναι έτσι»
Και τότε εκείνη σε κοιτάει περίεργα και φανερά ενοχλημένη. Δίκιο λες έχει γαμώτο πάλι την ίδια μαλακία έκανα. Έπρεπε να πω κάτι άλλο. Κάτι σε:
«συγνώμη λίγο», ή κάτι σε «ένα λεπτό» ή κάτι σε «περίμενε»
Έτσι για να μην παρεξηγηθεί. Να μην νομίζει ότι το παίζεις μάγκας και υπονοήσεις ότι εκείνη είναι μια ηλίθια ξανθιά. Η ευκαιρία ξανάρχεται και τότε πάλι όμως έχεις πλέον στιγματιστεί. Το ίδιο κάνεις απλά τώρα το κρύβεις. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι φαίνεται να έχεις δίκιο. είσαι πονηρός και εκείνη καχύποπτη. Το πάθος ανεβαίνει και σκιάζειτην λογική. Τώρα τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.
- Ενώ εσύ είσαι καλύτερος?
- όχι, αλλά τι σχέση έχω εγώ?
- ναι βέβαια, εσύ δεν έχεις σχέση, εσύ τα ξέρεις όλα ...
Πάλι γαμώτο. Τελικά πάλι το ίδιο λάθος έκανα και προσπάθησα να το διορθώσω κάνοντας πάλι το ίδιο λάθος που κάνω όταν κάνω το πρώτο λάθος. Από την αρχή έπρεπε να προτάξω την σεμνότητα και την σοφία. Να πω κάτι σε
«α! έχεις απόλυτο δίκιο, συμφωνώ βεβαίως έτσι είναι, πράγματι και πολύ όμορφα το έθεσες *μικρή παύση και μετά* αλλά ρε συ… ξέρεις τι σκέφτηκα μόλις τώρα? Λες να παίζει ρόλο το….»
και μόλις το λες τότε έρχεται η κεραμίδα τύπου «όχι μην είσαι χαζός» τοποθετημένη σε μια άχαρη παρένθεση ή ακολουθούμενη από μια μακρόσυρτα ενοχλητική τελεία.
ο εγκέφαλος και ο εγωισμός κάπου εδώ αρχίζουν και ιδρώνουν. Σύντομα φανερά ενοχλημένος καταφεύγεις στα αληθινά όπλα:
«ξέρεις όμως… η φιλοσοφική προέκταση των νέων εργαλείων που χάρισε στην επιστημονική κοινότητα η μαθηματική ένωση των ελλειπτικών εξισώσεων και των μορφών modular δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης εκτός και εάν έχεις βρει κάποιο προφανές σφάλμα στην απόδειξη του θεωρήματος του Φερμά κόντρα σε όλη την επιστημονική κοινότητα της ανθρωπότητας που προσπαθούσε επί 300 σχεδόν έτη.
Και εκεί αν εξαιρέσεις το φανερά ανοιχτό στόμα σε κοιτάει όπως την κοίταγες και εσύ πριν λίγο. Προσπαθώντας να κρύψεις το ότι δεν καταλαβαίνεις.
Πολλές φορές ο καιρός ξαφνικά φαίνεται να έχει περισσότερο ενδιαφέρον.
Μερικές φόρες όμως σε ρωτάει τι εννοούσες και εσύ δυσκολεύεσαι να παραμείνεις ξενέρωτα λογικός κόντρα στην αποστομωτική και απολύτως αποτελεσματική γοητεία του παραλόγου.
Θέλεις να επικοινωνήσεις μα νιώθεις απελπιστικά μόνος σε αυτή τη δύσκολη προσπάθεια. Θέλεις να πεις «σε παρακαλώ όταν θα μιλάς μαζί μου να προσέχεις την κάθε σου λέξη και να σκέφτεσαι πολύ προτού μιλήσεις και να φροντίζεις να είσαι σίγουρη ότι κατάλαβες τι άκουσες», όχι από εγωισμό επειδή το κάνω εγώ, όχι επειδή είμαι πιο έξυπνος και θέλω να σε μειώσω. Όχι γιατί είσαι πιο όμορφη και θέλω να σε ρίξω. Επειδή πρέπει να προσπαθήσουμε και οι δύο σε αυτό το δύσκολο αγώνα που λέγεται επικοινωνία. Επειδή και οι δύο είμαστε ανειδίκευτοι εργάτες στον πύργο της Βαβέλ. Στο οικοδόμημα της λογικής και της γλώσσας.
Και τότε ίσως σε κοιτάξει και πει: «περίεργος είσαι του λόγου σου». Και τότε θα είσαι ευτυχής. Και τότε θα συμπληρώσει «πολύ περίεργος όμως», θα γυρίσει την πλάτη και θα φύγει.
«Τώρα στα 45 μου θέλω μια γυναίκα με μεγάλα βυζιά» όπως λέει και το ρητό.
Όχι μην μπερδεύεστε. Το θέμα δεν είναι οι γυναίκες. Αυτό λύνεται πανεύκολα με ένα ακριβό σπορ αυτοκίνητο και ένα καλό σακάκι. Όταν τα έχεις αυτά δεν χρειάζεται καν να αυθυποβάλλεις τον εαυτό σου ότι έχεις την απόλυτη αυτοπεποίθηση. Αυθυποβάλλονται οι άλλοι για εσένα ότι την έχεις.
Το θέμα είναι ότι τελικά το μόνο που μένει είναι ο καιρός και το σεξ. Χτες είχε συννεφιά και το κάναμε παραδοσιακά. Σήμερα έχει λιακάδα θα κάνουμε 69. Αύριο που θα συννεφιάσει θα σε πάρω στον αφυγαντηγά. (όχι δεν είναι λάθος η λέξη, είναι συνταγή με 1/3 ποιητική αδεία για την ομοιοκαταληξία, 1/3 από γαλλική αξάν για τον ερωτισμό και 2/3 από την πρακτική ανάγκη για λιγότερο ιδρώτα)
Τχεμπιάν λοιπόν. Και σύντομα: σαλού. Και μετά στο δρόμο για αλλού.
Αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι ότι αυτά φαίνονται από την αρχή. Μπορείς πολύ εύκολα να πεις «άη χέσου μωρή ηλίθια» και να ξεμπερδέψεις. Θα μπορούσες βέβαια να μην πεις και τίποτα αλλά το κακό με τους λιγομίλητους είναι ότι είναι μυστήριοι και κατ’ επέκταση γοητευτικοί. Οπότε πριν το καταλάβεις θα έχεις βρεθεί σε ένα όμορφο καφέ να την ακούς προσεκτικά και οι λέξεις να πέφτουν βροχή σαν κομμάτια παζλ στο πάτωμα και εσύ να αναρωτιέσαι:
Τι σκατά κάνω λάθος? Που στο καλό πήρα την λάθος στροφή και βγήκα τόσο ανώμαλος?
ένα άλυτο αίνιγμα
έξω από την πόρτα σου
ένα ομιχλώδες ερωτηματικό
κάτω από την γλώσσα σου
ένα κέρινο σχοινί
γύρω από το σώμα σου.
ενίοτε τυχαίνει να στέκεσαι μόνος στον βραδινό ουρανό. Και να ρωτάς:
Πώς να αγγίξω τους ανθρώπους? Πώς να αφήσω αυτούς να αγγίξουν εμένα.
που είναι αυτός ο θεός που μας έδωσε χέρια να χτίζουμε και όνειρα για να γκρεμίζουμε.
Περί ισότητας.
Λέξη με μεγάλη δύναμη. Λέξη αγαπημένη, γυναικών, ανδρών, παιδιών. Μα κυρίως λέξη κατατρεγμένων. Γιατί εκείνοι που είχαν δύναμη, την ισότητα ποτέ δεν την θέλησαν.
Ισότητα των φύλων, ισότητα στην απασχόληση, ισότητα στις προσβάσεις, ισότητα στις επιλογές?.
Μα τι θα πει ισότητα τελικά? Να ένας συμπαθητικός ορισμός:
Τα συντάγματα όλων των ελευθέρων κρατών διακηρύσσουν την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, δηλ. ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι στο νόμο (της κοινωνίας) και στο κράτος. Η ισότητα των ανθρώπων είναι ανεξάρτητη του φύλου (άντρας ή γυναίκα), του χρώματος (λευκός ή μαύρος), της κοινωνικής θέσης κλπ.
(ορισμός από το LivePedia)
Αυτή είναι η πιο πρακτική έννοια. Ισότητα των ανθρώπων αναφορικά με την ιδιότητα τους να είναι μέλη μίας κοινωνίας. Ίσως εδώ θα πρέπει να αποδεχθούμε εξ αρχής ότι η ισότητα σαν έννοια περιορίζεται στην κοινωνία και δεν αφορά το φυσικό περιβάλλον.
Όχι ότι εκεί δεν παρουσιάζονται ισότητες σε κάποια πράγματα, κάθε άλλο, αλλά δεν θα πρέπει να επιτρέπουμε στην συλλογιστική μας να μπερδεύεται. Η ισότητα αφορά την ανθρώπινη κοινωνία και τίποτα πέρα από αυτήν. Έτσι ορίζεται άλλωστε.
Οπότε θεωρώ φρόνιμο να προσθέσουμε ένα επίθετο στο θέμα της συζήτησης (του μονόλογου εν προκειμένου) και να το πούμε: «περί κοινωνικής ισότητας».
Ερώτηση: η κοινωνία παράγει μέλη? Όχι. Η φύση τα παράγει. Τα μέλη που παράγει η φύση τα παράγει έτσι ώστε να είναι όλα σε θέση από φυσικής άποψης, να «υπηρετήσουν» τον νόμο της κοινωνικής ισότητας? Όχι. Κάποιοι δεν είναι. Ποίοι δεν είναι?
Καταρχάς δεν είναι οι ανάπηροι. Ασχέτως του αν γεννηθήκαν έτσι ή αν το αποκτήσαν κάπως, αυτό δεν μας αφορά, υπάρχουν. Για παράδειγμα ένας τυφλός δεν έχει το δικαίωμα να οδηγεί αυτοκίνητο. Και φρονίμως δεν το έχει. Οπότε αυτός πρακτικά δεν είχε τα ίδια δικαιώματα απέναντι στο νόμο και το κράτος.
Αν το πάμε λίγο παραπέρα και εξετάσουμε μια λογική και ορθή φαινομενικά ως προς την αρχή της κοινωνικής ισότητας, λειτουργία της κοινωνίας θα δούμε πως η προσπάθεια για κοινωνική ισότητα κόντρα στην φυσικά ανισότητα, καταλύει τον εαυτό της.
Γιατί έχουμε κληθεί να διορθώσουμε αυτή την ασυμβίβαστη με την κοινωνική ισότητα φυσική πραγματικότητα, δίνοντας προσβάσεις στους ανάπηρους και προσπαθώντας γενικώς να τους βοηθήσουμε στο να είναι ίσοι. Ορίζουμε έτσι το ποιοι είναι οι ανάπηροι αυτοί και βοηθάμε αυτούς περισσότερο από τους υπόλοιπους. Δίνουμε δηλαδή περισσότερα δικαιώματα και λιγότερες υποχρεώσεις ως αντιστάθμιση. Με αφανή τρόπο έτσι καταλύουμε την αρχή αυτή της κοινωνικής ισότητας. Κάποιοι καλώς ή κακώς δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Μπορούμε να δεχθούμε βέβαια ότι σε κάποιο βαθμό είναι μια αποδεκτή απόκλιση. Ο βαθμός όμως αυτός, αν το εξετάσουμε πιο προσεχτικά δεν είναι και τόσο μικρός. Γιατί έχουμε ορίσει κάπως του ανάπηρους εξαιρώντας κάποιους από αυτό το τίτλο και φτιάχνοντας βαθμίδες αναπηρίας. Όσο πιο ανάπηρος τόσο πιο «ευνοημένος» απέναντι στην κοινωνική ισότητα.
Με λίγη διορατικότητα και επιμονή φανερώνεται και μια ακόμα πτυχή του προβλήματος. Γιατί οι διαφορετικότητα των ανθρώπων δεν στέκεται μόνο στην πρακτικότητα των αισθήσεων τους. Αντίστοιχες ιδιότητες με αυτές των αναπήρων δέχονται και εκείνοι που παρουσιάζουν «συναισθηματικές» ανομοιομορφίες. Οι ψυχικά ασθενείς, ανάλογα βέβαια και με την δική τους βαθμίδα ψυχικής ανισορροπίας.
Για να γίνει πιο σαφής η έκταση της ως άνω παρατήρησης θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε ότι κοινωνία δεν είναι το κράτος, ή ακόμα και αν είναι, η ισότητα της κοινωνίας δεν σταματάει εκεί. Στο σύνταγμα για παράδειγμα. Εισέρχεται και αφορά όλες τις κοινωνικές ομάδες. Πόλεις, γειτονιές, ομάδες άθλησης, σχολικές τάξεις, παρέες, οικογένειες.
Εκεί λοιπόν σε αυτό το επίπεδο αφαίρεσης το πιο συγκεκριμένο όσων αφορά τους ρόλους του καθένα, τα πράγματα περιπλέκονται. Για παράδειγμα πόσο ίσος απέναντι στην ελευθερία του λόγου είναι κάποιος μέσα σε έναν χώρο όπου κανείς δεν επιθυμεί να τον ακούσει. Και πως σώζεται η ελευθερία της επιλογής των άλλων να μην τον ακούσουν αφού δεν θέλουν. Δεν σώζεται. Είναι ηλίου φαεινότερων ότι οι κοινωνικές ομάδες δεν υπακούν τη ισότητα.
Αυτό σημαίνει πως η ισότητα περιορίζεται όσο πλησιάζουμε το διαπροσωπικό επίπεδο ανθρωπίνων σχέσεων. Και πως αντιλαμβάνεται άραγε ένας άνθρωπος την κοινωνική ισότητα όταν δεν την βιώνει στο άμεσο κοινωνικό του περιβάλλον. Όταν αυτή η έννοια έχει μόνο θεωρητική αξία?
Στην πράξη η ισότητα είναι μια θεωρία χωρίς την απαραίτητη πρακτική της ισχύ. Είναι μια θεωρία που θέτει κάποια όρια συμπεριφοράς και τίποτα παραπάνω. Δεν έχει καμία πρακτική ισχύ στην φύση και στην πραγματικότητα πέρα από αυτήν του πλαισίου συμπεριφοράς.
«Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός? Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι? όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω? Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον.» (άρθρο του 1928.)
Ισότητα των φύλων, ισότητα στην απασχόληση, ισότητα στις προσβάσεις, ισότητα στις επιλογές?.
Μα τι θα πει ισότητα τελικά? Να ένας συμπαθητικός ορισμός:
Τα συντάγματα όλων των ελευθέρων κρατών διακηρύσσουν την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, δηλ. ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι στο νόμο (της κοινωνίας) και στο κράτος. Η ισότητα των ανθρώπων είναι ανεξάρτητη του φύλου (άντρας ή γυναίκα), του χρώματος (λευκός ή μαύρος), της κοινωνικής θέσης κλπ.
(ορισμός από το LivePedia)
Αυτή είναι η πιο πρακτική έννοια. Ισότητα των ανθρώπων αναφορικά με την ιδιότητα τους να είναι μέλη μίας κοινωνίας. Ίσως εδώ θα πρέπει να αποδεχθούμε εξ αρχής ότι η ισότητα σαν έννοια περιορίζεται στην κοινωνία και δεν αφορά το φυσικό περιβάλλον.
Όχι ότι εκεί δεν παρουσιάζονται ισότητες σε κάποια πράγματα, κάθε άλλο, αλλά δεν θα πρέπει να επιτρέπουμε στην συλλογιστική μας να μπερδεύεται. Η ισότητα αφορά την ανθρώπινη κοινωνία και τίποτα πέρα από αυτήν. Έτσι ορίζεται άλλωστε.
Οπότε θεωρώ φρόνιμο να προσθέσουμε ένα επίθετο στο θέμα της συζήτησης (του μονόλογου εν προκειμένου) και να το πούμε: «περί κοινωνικής ισότητας».
Ερώτηση: η κοινωνία παράγει μέλη? Όχι. Η φύση τα παράγει. Τα μέλη που παράγει η φύση τα παράγει έτσι ώστε να είναι όλα σε θέση από φυσικής άποψης, να «υπηρετήσουν» τον νόμο της κοινωνικής ισότητας? Όχι. Κάποιοι δεν είναι. Ποίοι δεν είναι?
Καταρχάς δεν είναι οι ανάπηροι. Ασχέτως του αν γεννηθήκαν έτσι ή αν το αποκτήσαν κάπως, αυτό δεν μας αφορά, υπάρχουν. Για παράδειγμα ένας τυφλός δεν έχει το δικαίωμα να οδηγεί αυτοκίνητο. Και φρονίμως δεν το έχει. Οπότε αυτός πρακτικά δεν είχε τα ίδια δικαιώματα απέναντι στο νόμο και το κράτος.
Αν το πάμε λίγο παραπέρα και εξετάσουμε μια λογική και ορθή φαινομενικά ως προς την αρχή της κοινωνικής ισότητας, λειτουργία της κοινωνίας θα δούμε πως η προσπάθεια για κοινωνική ισότητα κόντρα στην φυσικά ανισότητα, καταλύει τον εαυτό της.
Γιατί έχουμε κληθεί να διορθώσουμε αυτή την ασυμβίβαστη με την κοινωνική ισότητα φυσική πραγματικότητα, δίνοντας προσβάσεις στους ανάπηρους και προσπαθώντας γενικώς να τους βοηθήσουμε στο να είναι ίσοι. Ορίζουμε έτσι το ποιοι είναι οι ανάπηροι αυτοί και βοηθάμε αυτούς περισσότερο από τους υπόλοιπους. Δίνουμε δηλαδή περισσότερα δικαιώματα και λιγότερες υποχρεώσεις ως αντιστάθμιση. Με αφανή τρόπο έτσι καταλύουμε την αρχή αυτή της κοινωνικής ισότητας. Κάποιοι καλώς ή κακώς δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Μπορούμε να δεχθούμε βέβαια ότι σε κάποιο βαθμό είναι μια αποδεκτή απόκλιση. Ο βαθμός όμως αυτός, αν το εξετάσουμε πιο προσεχτικά δεν είναι και τόσο μικρός. Γιατί έχουμε ορίσει κάπως του ανάπηρους εξαιρώντας κάποιους από αυτό το τίτλο και φτιάχνοντας βαθμίδες αναπηρίας. Όσο πιο ανάπηρος τόσο πιο «ευνοημένος» απέναντι στην κοινωνική ισότητα.
Με λίγη διορατικότητα και επιμονή φανερώνεται και μια ακόμα πτυχή του προβλήματος. Γιατί οι διαφορετικότητα των ανθρώπων δεν στέκεται μόνο στην πρακτικότητα των αισθήσεων τους. Αντίστοιχες ιδιότητες με αυτές των αναπήρων δέχονται και εκείνοι που παρουσιάζουν «συναισθηματικές» ανομοιομορφίες. Οι ψυχικά ασθενείς, ανάλογα βέβαια και με την δική τους βαθμίδα ψυχικής ανισορροπίας.
Για να γίνει πιο σαφής η έκταση της ως άνω παρατήρησης θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε ότι κοινωνία δεν είναι το κράτος, ή ακόμα και αν είναι, η ισότητα της κοινωνίας δεν σταματάει εκεί. Στο σύνταγμα για παράδειγμα. Εισέρχεται και αφορά όλες τις κοινωνικές ομάδες. Πόλεις, γειτονιές, ομάδες άθλησης, σχολικές τάξεις, παρέες, οικογένειες.
Εκεί λοιπόν σε αυτό το επίπεδο αφαίρεσης το πιο συγκεκριμένο όσων αφορά τους ρόλους του καθένα, τα πράγματα περιπλέκονται. Για παράδειγμα πόσο ίσος απέναντι στην ελευθερία του λόγου είναι κάποιος μέσα σε έναν χώρο όπου κανείς δεν επιθυμεί να τον ακούσει. Και πως σώζεται η ελευθερία της επιλογής των άλλων να μην τον ακούσουν αφού δεν θέλουν. Δεν σώζεται. Είναι ηλίου φαεινότερων ότι οι κοινωνικές ομάδες δεν υπακούν τη ισότητα.
Αυτό σημαίνει πως η ισότητα περιορίζεται όσο πλησιάζουμε το διαπροσωπικό επίπεδο ανθρωπίνων σχέσεων. Και πως αντιλαμβάνεται άραγε ένας άνθρωπος την κοινωνική ισότητα όταν δεν την βιώνει στο άμεσο κοινωνικό του περιβάλλον. Όταν αυτή η έννοια έχει μόνο θεωρητική αξία?
Στην πράξη η ισότητα είναι μια θεωρία χωρίς την απαραίτητη πρακτική της ισχύ. Είναι μια θεωρία που θέτει κάποια όρια συμπεριφοράς και τίποτα παραπάνω. Δεν έχει καμία πρακτική ισχύ στην φύση και στην πραγματικότητα πέρα από αυτήν του πλαισίου συμπεριφοράς.
«Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός? Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι? όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω? Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον.» (άρθρο του 1928.)
αφρικανος!!!!!!!
Αγάπησα Αφρικανό
Που είχε έρθει με κανό
Από τη Μαύρη Ήπειρο
Τον είδα σε μια λαϊκή
Και τότε ήμουνα λευκή
Σα φέτα από την Ήπειρο
Αφρικανέ Αφρικανέ
Θέλεις να κάνουμε κονέ;
Αγάπησα Αφρικανό
Και σε υπόγειο σκοτεινό
Με πήγε αξημέρωτα
Πάνω σε στίβες DVD
Και σε παράνομα CD
Κάναμε οι δυό μας έρωτα
Αφρικανέ Αφρικανέ
Σε σημειώνω στο καρνέ
Αγάπησα Αφρικανό
Μα έφευγε κάθε πρωινό
Και μόνη μου βαριόμουνα
Έφτιαχνα τότε το μαλλί
Και μ' άλλους μαύρους η τρελλή
Άρχισα και κοιμόμουνα
Αφρικανέ Αφρικανέ
Μου φαίνεσαι πολύ ξενέ
Αγάπησα Αφρικανό
Και μ' έπιασε μ' ένα τεκνό
Τον κολλητό το φίλο του
Και τώρα το ομολογώ
Είμαι Αφρικανή κι εγώ
Απ' το πολύ το ξύλο του
Αφρικανέ Αφρικανέ
Τη μούρη μούκανες πανέ
Που είχε έρθει με κανό
Από τη Μαύρη Ήπειρο
Τον είδα σε μια λαϊκή
Και τότε ήμουνα λευκή
Σα φέτα από την Ήπειρο
Αφρικανέ Αφρικανέ
Θέλεις να κάνουμε κονέ;
Αγάπησα Αφρικανό
Και σε υπόγειο σκοτεινό
Με πήγε αξημέρωτα
Πάνω σε στίβες DVD
Και σε παράνομα CD
Κάναμε οι δυό μας έρωτα
Αφρικανέ Αφρικανέ
Σε σημειώνω στο καρνέ
Αγάπησα Αφρικανό
Μα έφευγε κάθε πρωινό
Και μόνη μου βαριόμουνα
Έφτιαχνα τότε το μαλλί
Και μ' άλλους μαύρους η τρελλή
Άρχισα και κοιμόμουνα
Αφρικανέ Αφρικανέ
Μου φαίνεσαι πολύ ξενέ
Αγάπησα Αφρικανό
Και μ' έπιασε μ' ένα τεκνό
Τον κολλητό το φίλο του
Και τώρα το ομολογώ
Είμαι Αφρικανή κι εγώ
Απ' το πολύ το ξύλο του
Αφρικανέ Αφρικανέ
Τη μούρη μούκανες πανέ
Καμύ - Η πτώση
copy paste απο το φορουμ που το ειχα ανεβάσει... ενδιάμεσα παίζζαν διάλογοι με αλλους φορουμίτες οποτε σε κάποια σημεία μπορεί να μην βγάζει νόημα.
(μιας και) δν υπάρχει πλέον μέρος που να μην γεμίζει με τα θέλω και τις ορέξεις των άλλων αποφάσισα να φτιάξω και εγώ ενα blogspot όπως ο Post αλλα αντιμετώπισα μεγάλα προβλήματα στο δρόμο καθότι εμένα δεν μου αρέσει να γράφω κουλτουριάρικα όλη την ώρα και όταν ενημέρωσα των διαχειριστή του φλόρουμ μας για την ανάγκη που έχω να περιγράφω κυνικά και όχι με παρομοιώσεις τις βραδινούς μου ή τους μεσημβρινούς μου αυνανισμούς... μου είπε ότι δεν επιτρέπονται οι τσόντες και παρότι εγώ έκανα την προσπάθησα να των μπερδέψω με την σύγχρονη Κλιντοντινή άποψη περί του σεξ άσχετο βέβαια αλλά δν έχει σημασία τι λες αλλά πως το λές και όταν τον άλλον τον αναγκάζεις να συμφωνήσει μαζί σου ότι τελικά κανείς δν ξέρει αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα σε κοιτάει ξαφνικά με σεβασμό και λέει έχεις δίκιο μετά το συνηθίζεις αλλά τέλοσπάντων εδώ δεν έπιασε.
Οπότε μιας και την βρίσκω να διαβάζω κάνα βιβλίο άντι του να κάνω προσπάθειες να το γράψω σε δόσεις διαβάζοντας ταυτόχρονα και ύπουλα τις προτάσεις διαφόρων μελλοντικών αναγνωστών μου, αποφάσισα να σας μεταφέρω μερικά απο τα πιο ενδιαφέροντα σημεία των βιβλίων που διαβάζω επι των οποίων θα μπορούσαμε να φιλοσοφήσουμε και να εμβαθύνουμε... ή απλά να πάρετε μια γεύση πριν αγοράσετε ένα βιβλίο.
Αλμπερ Καμύ - Η πτώση:
"Η αίσθηση του δικαίου, η ικανοποίηση όταν έχεις δίκιο, η χαρά να εκτιμάς τον εαυτό σου, αγαπητέ κύριε, είναι ισχυρότατα κίνητρα για να κρατιόμαστε όρθιοι ή να προχωράμε..."
Όλα ανάγονται στην ματαιότητα Καμύ φίλε μου. και εμένα με ξέρεις γιατί σήμερα εσύ είσαι εγώ εσύ είσαι ότι πιο κοντά έχω σε φίλο. Ξέρεις ότι όλα σαν τα κοιτώ δεν είναi παρα ένας μαύρος πύργος γεμάτος σκαλιά που καταλήγουν στην πόρτα Tης.
Αλλά αυτό το σχόλιο σου αποτελεί ένα εξαιρετικό εργαλείο που ξάφνου ξεσκεπάζει αξίες και μικρότητες αλλάζοντας τες θέση στο χάρτη της συμπεριφοράς μας. Ποιός μπορεί να αρνηθεί την αλήθεια στα λόγια σου. και πόσο σωστά τοποθετημένη η λέξη "προχωράμε" σε αυτή σου την φράση. και πως θα προχωρήσουμε αραγε και για πόσο αν δεν βρεθεί κάποιος να μας πει με ατσαλένια σιγουριά "καλά πας" για να το πούμε και εμείς με την σειρά μας σε κάποιον παραπέοντα ξένο που θα βρεθεί στον δρόμο μας. για να κοιτάμε μετά εμείς αυτόν και αυτός εμάς και να λέμε καλά πάμε! κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα, κοιτάς τους συνοδοιπόρους κοιτάς εσένα, το σώμα σου.... πότε έβαλα αυτό το πουλόβερ καλοκαιριάτικα? και γιατί το έβαλα για να πάω περίπατο στην εξοχή, μα το θεο! δν έχω δάχτυλα.... αμάν! περπαταω στα τέσσερα....τι κάνει αυτός με το τσεκούρι στο χέρι...ρεεε..... μπεεεεεεε!!!! και τέλος. μάταιο!
Ναι έτσι είναι αλλά έχεις και απόλυτο δίκιο φίλε Καμύ. Πως είναι μικρότητα η ανάγκη? και τι να την κάνουμε που είναι μικρότητα ? το μόνο που θα αλλάξουμε είναι να μείνουν πιο λίγοι στο δρόμο. και μετά πιο λίγοι και πιο λίγοι και στο τέλος θα πεις ένα μπεεεε απλά για να το πεις όλοι τριγύρω θα μιλάνε ξένες γλώσσες το μόνο που θα καταλάβουν είναι ενα πομπώδες "μπ" και ένα μακρόσυρτο "ε". άσε που παίζει να στην πέσει και κάνας λύκος. και μετά όχι μόνο θα έχεις χαθεί αλλά θα γελάνε μαζί σου.... ρε το μλκά τον έφαγε ο λύκος... ουφ το ζώο, λοιπόν? πάμε για κανα ζεστό σανό απόψε?
άσε φίλε. το έκοψα. τι ποιό? το σανό! τι γιατί? μου πείραζε τα νεύρα τόσο που αυτά πεθαίναν. μάλλον είναι εγωστικά τα νεύρα μου. Οπότε τι να κάνεις να αποζητάς την ικανοποίηση στην θεοποίηση των ομοιοπαθών ή να γίνεις τρελός διαγράφοντας μια τόσο βαθιά ανάγκη σου? ναι είναι ρομαντική λέξη ο τρελός, αλλά υποτίθεται ότι τρομάζει. δν πειράζει αμα με νομίζουν τρελό θα με αγαπάνε χωρίς να μου λένε "καλά πας' και να μου θυμίζουν οτι δεν έχω ιδέα που πάω.
"Εξάλλου το μόνο που μου αρέσει πια είναι οι εξομολογήσεις, και οι συγγραφείς που προβαίνουν σε εκμυστηρεύσεις γράφουν προπάντων για να μην εκμυστηρευτούν, για να μην αποκαλύψουν τίποτα απο όσα ξέρουν. Όταν διατείνονται ότι θα προβούν σε ομογλογίες, τότε πρέπει να δείξεις δυσπιστία, ετοιμάζονται να διαστρεβλώσουν τα πάντα. Πιστέψτε με, είμαι ειδήμων!"
... (κο-ρυ-φαί-ο!) ...
"Γνώρισα έναν άντρα που χάρισε είκοσι χρόνια απο την ζωή του σε μία επιπόλαια, που της θυσίασε τα πάντα, τις φιλίες του, τη δουλειά του, ακόμα και την ίδια την αξιοπρέπεια του, και που παραδέχτηκε ένα βράδυ ότι δεν την είχε αγαπήσει ποτέ. Έπληττε αυτό ήταν όλο. έπληττε όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Δημιούργησε λοιπόν μια ζωή εντελώς φτιαχτή, γεμάτη περιπλοκές και δράματα. Απλά πρέπει να συμβεί κάτι [...] Ζήτω λοιπόν οι κηδείες!"
Ίσως ο Πλάτων να ήταν ένας τελικά απλά πολύ φλύαρος. όχι πως έχει καμιά σχέση αλλα πως εξηγείται αυτό το συναίσθημα που ακούς ή διαβάζεις κάτι και λες: ναι ρε! έτσι είναι! μπράβο!... ναι αλλά το ξέρεις απλά δν είναι παρα μια ακόμα οπτική της αλήθειας. Νιώθεις την αλήθεια δικιά σου και την οπτική πλεον σαν φίλο. Έτσι είναι. άμα δεν μπορείς να βρεις το νήμα της ζωής σου αναθέτεις σε άλλους να ορίσουν αυτοί ένα νόημα, και διαλέγεις εκείνους που θα σου δώσουν τέτοιο ρόλο που όλο θα τρέχεις και δεν θα έχεις χρόνο να σκεφτείς τι κάνω πιο το νόημα. Είναι θέμα εξουσίας. Μα τι κάνω εγώ μέσα στην έρημο. Έλα μωρό μου σε αγαπάω. πάρε εσύ τα χαλινάρια και την πυξίδα εγώ θα κουβαλάω τα σαμάρια. Δεν πειράζει και αν κάνεις λάθος εγω σε αγαπώ θα σε συγχωρέσω. Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά... Ε αμάν πια! Δεν ξέρεις τι σου γίνεται με έχεις εμένα εδώ σα μαλάκα να κάνω τον δούλο και εσύ την ψάχνεις, να βρεις τι θες απο την ζωή σου? Τι θα πει εγώ και δεν κομμένες οι δικαιολογίες μου χρωστάς ότι θέλω εγώ θα κάνω!.....Τι κάνεις?.... που πάς? έλα σε συγχωρώ! τι δεν θές? γιατί?....ααααααχχχχχ τόσα χρόνια χαμένα!!! γιατί σε εμένα..... άπονη ζωή!!!
ουστ!
Να το διαμάντι λοιπόν:
"Πως να τα βγάλει κανείς πέρα? Οι άλλοι δεν συγχωρούν την ευτυχία και τις επιτυχίες σου παρα μόνο αν συγκατατεθείς να τις μοιραστείς γενναιόδωρα μαζί τους. Μα για να είσαι ευτυχισμένος Δεν πρέπει να πολυασχολείσαι με τους άλλους. Συνεπώς οι διέξοδοι κλείνουν. Ευτυ-χεσμένος (ΣτΜ) και κατακριτέος ή αξιολύπητος και συγχωρεμένος"
Τρομερό! και συνεχίζει:
"Να λοιπον τι δεν μπορεί να ανεχτεί κανένας άνθρωπος (εκτός απο εκείνους που δεν ξέρουν να ζουν, εννοώ τους συνετούς). Η μόνη λύση είναι η κακία. Οι άνθρωποι βιάζονται να κρίνουν, για να μην κριθούν οι ίδιοι. Τί τα θέλετε? Η πιο φυσική ιδέα του ανθρώπου, εκείνη που του έρχεται ανεπιτήδευτα, απο τα βάθη της ψυχής του είναι η ιδέα πως είναι αθώος"
κύριε Καμύ νομίζω οτι ξεπεράσατε τον εαυτό σας.
Και εδώ έρχεται η γνωστή ρήση του μεγάλου αριστοτέλη την οποία δεν θυμάμαι πως είχε θέσει... αλλα δεν έχει καμία σημασία άλλωστε, η αλήθεια είναι μια η αυτάρκεια και η ανάγκη για τους "'αλλους" είναι τα δύο αμοιβαίως αποκλειόμενα συστατικά της ευτυχίας.
Ευχαριστώ την μαμά μου και τον μπαμπά μου τους ανήκει αυτό εδώ το πτυχίο που πήρα. αμα πω ότι θα το έπαιρνα ακόμα και ορφανός και ίσως τα κατάφερνα ακόμα καλύτερα θα με πείτε αυθάδη και γελοίο ίσως και ψώνιο αλλα κάποια ορφανά το έχουν κάνει εγώ γιατί να μην μπορώ δηλαδή αυτό που σε αυτά εννοείται? δεν έχει σημασία αν θα μοιραστείς την επιτυχία με αυτούς αρκεί να τις μοιραστείς γενικά. κάτι σαν τον κουμουνισμό σε επίπεδο αξιών δηλαδη. Είναι σαν να τους λες είμαι καλύτερος, βέβαια. αλλά ρε παιδιά δεν φταίω αυτή είναι η αλήθεια, να αυτή είναι αλλα γιατι να την πεις ρε φίλε δεν ήξερες τι θα γίνει και τι θα πουν, μα αμα δεν την έλεγα θα έλεγα ψέματα. Και καλά θα έκανες ρε ψαρά. Ρε τι λέει αυτός? Είσαι έξυπνος αλλα είσαι βλαξ? αποφάσισε. Δεν θέλω να λέω ψέματα δεν θέλω να κρύβομαι γιατί εγώ δεν τους μισώ. Μα εσύ τους μισείς εκ των προτέρων και προγκάς αυτό το μίσος να βγει έξω να σε δαγκώσει για να κουρνιαστείς και να σε λυπηθούν. λες ε? εμ τι! μπρίκια κολάμε? Είμαστε τόσο μόνοι τελικά? περισσότερο αγόρι μου. Περισσότερο.
«έχετε όλη μου την συμπάθεια σας λεει κάποιος. όμως απο μέσα του έχει σχεδόν πει "και τώρα ας περάσουμε σε κάτι άλλο". Είναι ένα συναίσθημα προέδρου συμβουλίου: το αποκτάς σε φτηνή τιμή μετά τις καταστροφές. Η φιλία δν είναι τόσο απλή. Χρειάζεται χρόνος και δυσκολίες για να την κερδίσεις μα σαν την αποκτήσεις δν μπορείς να απαλλαγείς απο αυτήν, πρέπει να ανταπορκίνεσαι. Κυρίως μην πιστεύετε ότι οι φίλοι σας θα σας τηλεφωνούν κάθε βράδυ όπως θα έπρεπε κανονικά για να μάθουν αν αυτή τη συγκεκριμένη βραδιά αποφασίσατε να αυτοκτονήσετε ή πιο απλα, αν έχετε ανάγκη από συντροφιά, αν έχετε διάθεση να βγείτε.»
τετριμένο θέμα μεν αλλα καλή έκφραση... άραγε διαβάζοντας το κάποιος αντιλαμβάνεται την οικουμενικότητα του? νιώθω ότι οι περισσότεροι θα πουν... "έτσι είναι γμτ... δεν έχω φίλους... είμαι μόνος" η μία όχθη του ποταμού.
Κάποτε ένας πολύ πολυ πολυ καλός φίλος, νοσηλεύτηκε για θεραπεία στο νοσοκομείο. Είχε καρκίνο. μου ζήτησε να πάω να τον βρώ να του κάνω παρεά δεν τον αντέχει τον πόνο των νοσοκομείων... "θα είμαι σε δωμάτια με ετοιμαθάνατες γριές Μαρινάκο, θα μαραζώσω...έλα να μιλάμε και να ακούμε μουσική να μην τους βλέπω" ανάθεμα και αν πήγα ποτέ. για τους λόγους ακόμα δν είμαι σίγουρος.
"έχετε προσέξει οτι μόνο ο θάνατος ξυπνά τα αισθήματα μας? πόσο αγαπάμε τους φίλους που μόλις έφυγαν. έτσι δεν είναι? [...] Η αιτία είναι απλή. δεν έχουμε καμία υποχρέωση απέναντι τους. Μας αφήνουν ελεύθερους, μπορούμε με το πάσο μας να τους δείχνουμε το σεβασμό μας μετά απο ένα κοκτέιλ και πριν απο το ραντεβού μας με μια νόστιμη ερωμένη, εν ολίγοις όταν βρεθεί ελεύθερος χρόνος [...] Μια γυναίκα που με κυνηγούσε ασταμάτητα, εις μάτην όμως, είχε την λεπτότητα να πεθάνει νέα. Κατέλαβε αμέσως βασιλική θέση στην καρδιά μου!"
είχε λέει την λεπτότητα.... χαχαχααχ... θεός!!!!
μερικά ακόμα καλά...
"[...] με το να μην είμαι ρομαντικός τροφοδοτούσα το μυθηστορηματικό στοιχείο μου. Οι φιλενάδες μας έχουν πράγματι ένα κοινό σημείο με τον Βοναπάρτη: νομίζουν ότι θα πετύχουν εκεί που οι άλλοι απέτυχαν"
"Κι όμως έτσι είναι αγαπητέ μου συμπατριώτη. Οι μεν φωνάζουν αγάπαμε οι άλλοι μη μαγαπάς. ένα ορισμένο είδος ωστόσο, το χειρότερο και το πιο δυστυχισμένο: Μη με αγαπάς και να μου είσαι πιστή!"
"έχω ωστόσο μια υπεροχή. το ότι ξέρω. και αυτό μου δίνει το δικαίωμα να μιλώ. αντιλαμβάνεστε το πλεονέκτημα, είμαι σίγουρος για αυτό. Όσο περισσότερο κατηγορώ τον εαυτό μου τόσο περισσότερο έχω το δικαίωμα να σας κρίνω."
"Ευτυχώς η υπερβολική οδύνη εξασθενει΄την φαντασία όσο και την κρίση. Ο πόνος κοιμάται τότε με τον ανδρισμό, τόσο χρόνο όσο κι εκείνος. Για τους ίδιους λόγουςοι έφηβοι χάνουν με την πρώτη τους ερωμένη τη μεταφυσική τους ανησυχία, και ορισμένοι γάμοι, που είναι γραφειοκρατικά νομιμοποιημένες ακολασίες, καταντούν μονότονες νεκροφόρες της τόλμης και της πρωτοτυπίας."
έχει και άλλα καλά, αλλά καλα είναι αυτα... μην το παρακάνω θα με πάνε μέσα στο τέλος. κοπιράητ κτλ.
Επέτειος - (Ελύτης)
Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
στο σημάδι ετούτο που παλεύει
πάντα κοντά στη θάλασσα
νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος
Με στήθος προς τον άνεμο
Που να πηγαίνει ένας άνθρωπος
Που δεν είναι άλλο απο άνθρωπος
Λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες
Στιγμές του, με νερά τα οράματα
Της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του
Α! Ζωή
Παιδιού που γ΄νεται άντρας
Πάντα κοντά στην θάλασσα όταν ο ήλιος
Τν μαθα΄νει ν ανασαίνει κατα εκεί που σβήνεται
Η σκιά ενός γλάρου
έφερα την ζωή μου ως εδώ
Άσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα
Λίγα δέντρα και λίγα
Βρεγμένα χαλίκια
Δάχτυλα ελαφρά για να χαιδέψουν ένα μέτωπο
Ποιό μέτωπο
Κλάψαν ολη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια
Κανείς δεν είναι
Ν ακουστεί ένα βημα ελεύθερο
Ν ανατειλει μια φωνή ξεκουραστη
Στο μουράγιο οι μνήμες να παφλάσουν γράφοντας
Όνομα πιο γλαυκό μες στον ορίζοντα τους
Λίγα χρόνια λίγα κύματα
Κωπηλασία ευαίσθητη
Στους όρμους γύρω απο την αγάπη
Έφερα την ζωή μου ως εδώ
Χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει
όποιος είδε δύο μάτια ναγγίζουν τη σιωπή του
Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους
Ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους
Πιο κοντά στο φως
Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα
Μα εδώ στο ανήξερο τοπίο που χάνεται
Σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη
Μαδα η επιτυχία
Στρόβιλοι φτερών
Και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα
χώμα σκληρό κάτω πο τ ανυπόμονα
Πέλματα, χώμα καμώμενο για ιλιγγο
Ηφαίστιο νεκρό
Έφερα την ζωη μου ως εδώ
Πέτρα ταμένη στο υγρό μου στοιχείο
Πιο πέρα απο τα νησιά
Πιο χαμηλά απο το κύμα
Γειτονιά στις άγκυρες
όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος
ένα καινούργιο εμπόδιο και το νικάνε
και μόλα τα δελφίνια της αυγάζ η ελπίδα
Κέρδος του ήλιου σε μι ανθρώπινη καρδιά
Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε
Μια μορφή απο αλάτι
λαξεμένη με κόπο
Αδιάφορη άσπρη
Που να γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της
Στηρίζοντας το άπειρο
στο σημάδι ετούτο που παλεύει
πάντα κοντά στη θάλασσα
νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος
Με στήθος προς τον άνεμο
Που να πηγαίνει ένας άνθρωπος
Που δεν είναι άλλο απο άνθρωπος
Λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες
Στιγμές του, με νερά τα οράματα
Της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του
Α! Ζωή
Παιδιού που γ΄νεται άντρας
Πάντα κοντά στην θάλασσα όταν ο ήλιος
Τν μαθα΄νει ν ανασαίνει κατα εκεί που σβήνεται
Η σκιά ενός γλάρου
έφερα την ζωή μου ως εδώ
Άσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα
Λίγα δέντρα και λίγα
Βρεγμένα χαλίκια
Δάχτυλα ελαφρά για να χαιδέψουν ένα μέτωπο
Ποιό μέτωπο
Κλάψαν ολη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια
Κανείς δεν είναι
Ν ακουστεί ένα βημα ελεύθερο
Ν ανατειλει μια φωνή ξεκουραστη
Στο μουράγιο οι μνήμες να παφλάσουν γράφοντας
Όνομα πιο γλαυκό μες στον ορίζοντα τους
Λίγα χρόνια λίγα κύματα
Κωπηλασία ευαίσθητη
Στους όρμους γύρω απο την αγάπη
Έφερα την ζωή μου ως εδώ
Χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει
όποιος είδε δύο μάτια ναγγίζουν τη σιωπή του
Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους
Ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους
Πιο κοντά στο φως
Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα
Μα εδώ στο ανήξερο τοπίο που χάνεται
Σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη
Μαδα η επιτυχία
Στρόβιλοι φτερών
Και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα
χώμα σκληρό κάτω πο τ ανυπόμονα
Πέλματα, χώμα καμώμενο για ιλιγγο
Ηφαίστιο νεκρό
Έφερα την ζωη μου ως εδώ
Πέτρα ταμένη στο υγρό μου στοιχείο
Πιο πέρα απο τα νησιά
Πιο χαμηλά απο το κύμα
Γειτονιά στις άγκυρες
όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος
ένα καινούργιο εμπόδιο και το νικάνε
και μόλα τα δελφίνια της αυγάζ η ελπίδα
Κέρδος του ήλιου σε μι ανθρώπινη καρδιά
Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε
Μια μορφή απο αλάτι
λαξεμένη με κόπο
Αδιάφορη άσπρη
Που να γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της
Στηρίζοντας το άπειρο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
