Στην μητέρα μου
Είναι κάτι στιγμές, τόσο καθημερινές, τόσο σημαντικές.
Σαν μια πρώτη ημέρα της Άνοιξης.
Να απολαμβάνεις το δροσερό αεράκι,
Σαν χαμένο έρωτα.
Σαν παιδική ανάμνηση
Σαν το χθες, στο σήμερα αντίκρυ
Σε ένα πόνο, μια πληγή
Πολύ βαθιά, θαμμένη
Αχ μητέρα.
Άχ παιδί μου
Τόσο πολύ γιατί πονάμε?
Κουράστηκα πολύ.
Κουράστηκα τόσο που πέθανα
Πέθανα και ακόμα πονάω
Και θέλω να βγει το μέσα μου, να ουρλιάξει
Γιατί τόσο γρήγορα?
Γιατί ήταν από πάντα τόσο γρήγορα?
Γιατί βιαζόμαστε?
Μήπως φταίν’ οι πόλεις?
Μήπως γίναμε άπληστοι?
Δεν μας φτάνει ένα όμορφο χαμόγελο?
Μια χαζή μελωδία?
Ένα χέρι απλωμένο στον ήλιο
Ένα νεκρό τριαντάφυλλο δεν μας φτάνει?
Μην είναι δική μου κατάρα?
Μην είμαι εγώ ο άρρωστος?
Μα…
Εμένα μου αρκεί ένα τριαντάφυλλο.
Μου αρκεί το δροσερό αεράκι
Μια βόλτα στην θάλασσα
Μια χαμογελαστή ανατολή
Ποτέ δεν ήθελα περισσότερα
Για εμένα…
Οι άλλοι τα θέλαν.
Με αρρώστησαν και εμένα λες?
Γιατί λίγο, έτσι νιώθω.
Ότι εγώ δεν φταίω.
Δεν φταίω που ξέχασα πως είν’ τα δάκρυα
Δεν φταίω που συχνά φοβάμαι να γελάσω
Μην με δω να γελάω
Είναι σοβαρά τα πράματα!
Λυπάμαι για εμένα μητέρα.
Λυπήσου και για εμένα παιδί μου.
Το χρονικό μιας κρατικής πτώχευσης...
Μεγάλες επενδύσεις της Κίνας στα Βαλκάνια
|
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 18.ΙΙ.2010
Πώς μπόρεσε να γυρίσει με τόσον άδεια χέρια απ' το ταξίδι του στη Μόσχα ο κ. Γιώργος Παπανδρέου;
Εξ όσων ενθυμούμαι, ουδέποτε άλλοτε ανταποκριτές αλλά και απεσταλμένοι είχαν τόσο λίγα να γράψουν για τα αποτελέσματα ενός ταξιδιού Ελληνα Πρωθυπουργού σε πρωτεύουσα μεγάλης δύναμης...
Α contrario το πρόσφατο ταξίδι του Ερντογάν στη Μόσχα ακόμα αναλύεται (μακαρίζω τους γείτονες, μάλλον διαθέτουν έναν νέον Κεμάλ)...
.........................................
Σε τόσο κρίσιμους καιρούς για την Ελλάδα, ο Πρωθυπουργός της πετάει πάει κι έρχεται -μόνον κόμπρες δεν μας έφερε απ' τις Ινδίες! Αλλά από τη Μόσχα;
Και τι να έφερνε; θα αντιλέξουν ίσως αυτοί που 'χουν συνηθίσει στο minimum και την ήσσονα προσπάθεια! Ξέρω 'γώ; σαράντα χιλιάδες Βαράγγους κι έναν τρούλο απ' το Κρεμλίνο! Αν δεν κυνηγήσεις το θαύμα, δεν γίνεται...
Ας πάρουμε ως υπόθεση εργασίας
μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση
έναν χρυσοπληρωμένο κι αργομισθοθεσίτη δημοσιογράφο
και τον Μήτσο.
α) Η εν λόγω ΜΚΟ ασχολείται, φέρ' ειπείν, με την επιμόρφωση νομικών για το κράτος δικαίου στο Αζερμπαϊτζάν, την ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας στη... Μολδαβία και τη χρηστή διακυβέρνηση (ουάου!) στο Σουδάν.
Για αυτές και άλλες τέτοιες «δράσεις», αυτή, όπως κι άλλες τέτοιες ΜΚΟ, έλαβε 513.000 ευρώ το 2005, 898.000 ευρώ το 2006, 460.000 ευρώ το 2007, 418.000 ευρώ το 2008 και 560.000 ευρώ το 2009.
Α, ξέχασα! Για μιαν ακόμα έκτακτη «δρασούλα» (κατασκευή αλιευτικών σκαφών στη Σρι Λάνκα) - (μα την Παναγία!) οι ιεραπόστολοι της εποχής μας έλαβαν 270.000 ζεστά ευρουδάκια επιπλέον το 2007. Αλληλούια!
β) Ο χρυσοπληρωμένος κι αργομισθοθεσίτης δημοσιογράφος λαμβάνει κρατικούς μισθούς 6.000 από 'δώ, 3.587 από 'κεί, 4.331 από ένα Γραφειάκι Τύπου, 12.000 από ένα πέι ρολ μυστικό κι απόκρυφο, 8.756 από μια τραπεζούλα και 1.500 ευρώ από ένα Δ.Σ.ιδρύματος, ας πούμε Μητσοτάκη ή Σημίτη, το ίδιο κάνει. Σύνολο: 36.174!
γ) Ο Μήτσος παίρνει 1.836 ευρώ μισθό κι επιδόματα, δουλεύοντας ήδη δεκατρία χρόνια Μήτσος.
Ωραία! Τι συνδέει τώρα τη ΜΚΟ, τον Παπαγαλοδημοσιογράφο και τον Μήτσο;
Από τις διάφορες ΜΚΟ ο κ. Παπανδρέου δεν έχει περικόψει δραχμή. Από τον Μήτσο έχει ήδη κόψει τα πόδια και του κόβει τα ήπατα, απειλώντας ότι θα του κόψει και τον κώ..., εντάξει, τον πωπό!
Οσο για τον χρυσοπληρωμένο-δημοσιογράφο-παπαγαλάκι, είναι αυτός που βρίζει τον Μήτσο όταν πάει να βγάλει κιχ για τις περικοπές, είναι αυτός που κάνει τον Μήτσο να ντρέπεται που βγάζει 1.836 ευρώ, ενώ θα ήταν αρκετό να βγάζει 1.144, είναι αυτός που καλεί τον Μήτσο εναντίον των γεωργών, των άλλων γενικώς (αναλόγως ποιος στοχοποιείται κάθε φορά), όλων!...
Τέτοιου τύπου είναι οι θυσίες που ζητάει απ' τον λαό η κυβέρνηση - τύπου εκατόμβης (αγαθών χάριν των πονηρών)...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 12.ΙΙ.2010
Το δίλημμα «βούτυρο ή κανόνια» ήταν πάντα ένα ατυχές δίλημμα. Είναι για όλους προφανές ότι για να έχεις βούτυρο πρέπει να διαθέτεις κανόνια...
Προφανές για όλους, όχι απαραιτήτως και για τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις! Αίτινες υπήρξαν όλες βούτυρο στα κανόνια των άλλων - Αγγλων, Γάλλων, Γερμανών, Αμερικανών, Ρώσων· από όλους
αγοράζουμε κανόνια και σε όλους χρωστάμε για βούτυρο...
......................................
Οσο για το ΔΝΤ δεν συνιστά πλέον απειλή! Το κάλεσε ο ίδιος ο Γιωργάκης...
Την «ψυχολογική στήριξη» της Ευρώπης ζήτησε ο κ. Γιώργος Α. Παπανδρέου - να δεις που στο τέλος θα μας πάνε και στον γιατρό,
στον ψυχίατρο δηλαδή, διότι στην «εντατική» μάς είχε πάει από μόνος του ο γιος του Ανδρέα, όταν διαπίστωνε ότι «η χώρα είναι σε κώμα»,
ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου, μέσα απ' τον οποίον ξεμπούκαραν και μας την έπεσαν χρηματιστές και κερδοσκόποι, τοκογλύφοι και τράπεζες, οίκοι αξιολόγησης και πάσης φύσεως ωμοφάγοι τε και πτωματοφάγοι...
Ομως είναι πράγματι η Ελλάδα ένα μέλλον πτώμα σε κώμα; είναι ήδη χρεωκοπημένη ή πέπρωται να χρεωκοπήσει οσονούπω; είναι η Ελλάδα ο αδύνατος κρίκος της Ευρωζώνης; το χειρότερο απ' τα «pigs»;
Μάλλον όχι!
Οπως γράφει χθες στο «Εθνος» ο εκλεκτός συνάδελφος κ. Γιώργος Δελαστίκ, σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ.
Πολύ κοντά δηλαδή στον μέσον όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης που είναι 175%!
Αν δούμε το συνολικό χρέος (το σύνολο δηλαδή του ποσού που έχουν δανεισθεί κράτος, επιχειρήσεις και ιδιώτες) θα δούμε ότι η Ολλανδία χρωστάει το 234% του ΑΕΠ της (εν σχέσει με το 175% της Ψωροκώσταινας), η Ιρλανδία το 222%, το Βέλγιο το 219%, η Ισπανία το 207%, η Ιταλία το 197% και ούτω καθ' εξής!
Αν μάλιστα απ' το συνολικό χρέος εξετάσουμε το εξωτερικό μέρος (αυτά δηλαδή που κάθε χώρα χρωστάει στους ξένους κι όχι και σε δικές της τράπεζες), η Ιρλανδία χρωστάει τους ξένους το 414% του ΑΕΠ της, η Πορτογαλία το 130%, ενώ η Ελλάδα το 89%! (Τα στοιχεία απ' την «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε».)
Οσο για το έλλειμμα, για να μη σας παραθέσουμε πολλούς αριθμούς ας περιοριστούμε στην Ευρωζώνη με 6,6% για το 2010, στις ΗΠΑ με 10% και στην Ιαπωνία με 10,2% επίσης για το 2010. Ουδεμία απ' αυτές τις χώρες βρίσκεται σε κώμα! Ουδεμίας ο πρωθυπουργός ή πρόεδρος έχει καλέσει Γραφείο Κηδειών να τη θάψει. Μάλιστα προληπτικώς.
Στο ίδιο πνεύμα με δημοσίευμά τους και οι «New York Times» (όπως θα διαπιστώσετε στο ένθετό τού στην «Κ.Ε.» στις 14 Φεβρουαρίου) όταν συμπεραίνουν ότι: «Η αναλογία
του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ στην Ελλάδα δεν είναι υψηλότερη από εκείνη της Γερμανίας»!
Γιατί λοιπόν ο δικός μας, ο Γιωργάκης
βγήκε σαν τον χότζα στο τζαμί κι άρχισε να σκούζει: ακούσατε - ακούσατε
Αγγλοί, Γάλλοι, Πορτογάλοι και Ρουμάνοι, η Ελλάδα όπου να 'ναι τα τεζάρει! - γιατί;
Ασχετος ήταν, βλαξ, βουδούπας, ή βαλτός;
Δεν γνωρίζω τι απ' τα τρία, αλλά και τα τρία είναι χρήσιμα σε εκείνους που, κάνοντας αρχή με την ιδεολογική τρομοκρατία, θέλουν να επιβάλλουν στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία πρώτα,
την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία ύστερα -σε όλη την Ενωση εν τέλει, ένα καθεστώς ζόφου, έναν εργασιακό «μεσαίωνα» που θα κρατήσει τους λαούς σκλάβους κι ακόμα πιο αποξενωμένους από τα κέντρα της εξουσίας. Προς τούτο
πέντε είναι οι Ιππότες της Αποκαλύψεως, και οι πέντε ήδη καλπάζουν πάνω απ' τα κεφάλια των Ελλήνων: α) Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις, β) η αύξηση της φορολόγησης των εργαζομένων και της μεσαίας τάξης, γ) η κατάργηση των εργασιακών και κοινωνικών κεκτημένων, δ) η εξάρθρωση, διά της κυρίαρχης προπαγάνδας κάθε κοινωνικής αλληλεγγύης, ε) η χειραγώγηση των πολιτών διά της υπερχρέωσης στις τράπεζες.
Ηδη τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής στην πραγματική οικονομία είναι ορατά: στα μικρομάγαζα, στις οικοδομές, στην ανεργία
η οποία έκανε άλμα: έφθασε στο 10,6% από 7,8% πέρσι, μόνον μέσα σε έναν μήνα έχουμε 40.000 ανέργους επιπλέον (με τα επίσημα στοιχεία, ενώ στην πραγματικότητα η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη).
*****
Δεν ξέρω αν ο Γιωργάκης είναι κι ο ίδιος μια φούσκα (που αργά ή γρήγορα θα σκάσει), αλλά πάνω απ' την Ελλάδα και πάνω απ' την Ευρώπη αρχίζει να πλανάται μια χρηματοπιστωτική δικτατορία
μια τιμοκρατική τυραννίδα των πεντακοσιομέδιμνων
μια ολιγαρχία των Δυνατών
μια εκ νέου τραγική Βαϊμάρη...
