|
Πώς στήθηκε το παραμύθι της (ελληνικής) χρεωκοπίας
Η γενιά που γλίστρησε στην γραβάτα.
Φτάνω τα τριάντα. Είμαι ακόμα ένας από εκείνους που κοιτούν τις γραβάτες με κάποιο κρυφό σεβασμό, ειδικά άμα είναι ακριβή γραβάτα. Ποτέ δεν φόρεσα γραβάτα βέβαια. Ούτε καν σε γάμους. Νομίζω ότι αντιστάθηκα.
Ποτέ δεν τις μίσησα όμως. Τις κοίταγα χωρίς κάποια ενόχληση ανάμεσα σε ρολόγια, σπορ αυτοκίνητα και υπερμοτοσυκλέτες, σκάφη γεμάτα με ημίγυμνες θεές στο κατάστρωμα (και κόκες στις καμπίνες αλλά αυτά δεν τα δείχνουν στις διαφημίσεις), ουρανοξύστες και περίτεχνους δερμάτινους χαρτοφύλακες, και τόσα άλλα τέτοια πράγματα, που οι γραβάτες κάνουν παρέα.
Γενικά όμως είμαι πολύ γκρινιάρης με τις διαφημίσεις. Οι μόνες που απολαμβάνω είναι των ταξιδιών και των γυναικείων εσωρούχων. Όλες οι άλλες μου φέρνουν αναγούλα. Για αυτό και από πολύ μικρός απέφευγα την τηλεόραση. Μόνο πολύ νωρίς το πρωί που είχε τα παιδικά, και πολύ αργά το βράδυ που είχε τις τσόντες. Δεν είχαμε ίντερνετ τότε. Οι τσόντα ήταν κάπως δυσεύρετο θέαμα.
Τηλεόραση δεν απέκτησα ποτέ. Και εκεί αντιστάθηκα. Ούτε για ταινίες ούτε για ενημέρωση. Σερφάρω στο δίκτυο και διαβάσω εφημερίδα καθημερινά. Ναυτεμπορική.
Και από εκεί οι γραβάτες συνεχίσουν να μου επιτίθενται, πολύ οργανωμένα. Δεν ενοχλούμαι όμως. Κατάφερα να μην τις φορέσω. Δεν ξέρω πόσο ακόμα. Έχω αγοράσει κάνα δυό. Δεν έχει σημασία όμως. Δεν έχει σημασία γιατί από εγωισμό και πείσμα δεν τις φοράω, εγωισμό που γέρασε. Δεν έχει σημασία, επειδή οι γραβάτες με νίκησαν. Κέρδισαν κατά κράτος όχι μόνο εμένα αλλά όλους όσους μπαίνουν ή μπήκαν στα τριάντα τους στην δεκαετία αυτή.
Κολωνάκι, Μερσεντές, πούρα, γούνες και φορέματα, κουστούμια με γραβάτες ήταν η βιτρίνα του ονείρου της εποχής. Και όλα άθελα τους γυρνούσαν γύρω από αυτά και είχαν αυτά ως στόχο. Ακόμα και η παιδεία, τα βιβλία και τα πανεπιστήμια, για τις γραβάτες υπήρχαν. Οι γονείς μας το ήξεραν καλά αυτό: «διάβασε γιατί θα γίνεις σκουπιδιάρης» (να μαζεύεις ξύλα απελέκητα).
Το είδωλο του Ωνάση που καβάλαγε την ακμή της εποχής, την απαρχή της ένωσης του κόσμου όλου, τον καπιταλισμό στο απόγειο του.
Έτσι νόμιζαν. Θα πάρεις ένα πτυχίο και θα σου δώσουν περιουσία και δόξα μαζί, τυλιγμένα στην ίδια κόκκινη κορδέλα. Και εγώ νόμιζα ότι ήμουν μικρός και εκείνοι (τόσο σίγουροι πια!) κάτι θα ξέρουν. Ήμουν μικρός και δεν καταλάβαινα. Άντε να μεγαλώσω να καταλάβω. Μου έλεγαν για τα μακριά μου μαλλιά, και ο πατέρας μου ανταπαντούσε «μικρός είναι».
Τα έκοψα τα μαλλιά μετά το σχολείο. Δεν ένιωσα μεγαλύτερος. Τώρα έχω κάνει και μια μικρή καραφλίτσα. Τώρα ναι μεγάλωσα. Τώρα ξέρω. Ξέρω ότι αυτό που δεν με άφηνε να καταλάβω δεν ήταν κάποια μωρότητα. Παρεξήγηση ήταν. Ήταν παρεξήγηση γιατί ποτέ κανείς δεν μου επέτρεψε να εξετάσω το ενδεχόμενο οι «μεγάλοι» να κάνουν λάθος. Μπαμπά τι είναι αυτό, μπαμπά τι είναι εκείνο, συγνώμη μπαμπά δεν θα το ξανακάνω.
Αν με ρωτήσετε τώρα, μεγαλύτεροι μαλάκες από τους μεγάλους δεν υπάρχουν. Αυτοί είναι οι «μεγάλοι μαλάκες». Διαχρονικά. Μεγάλος μαλάκας και του λόγου μου που έπρεπε να μεγαλώσω για να το καταλάβω. Έπρεπε να το πάθω και εγώ σαν μαλάκας.
Γλιστρήσαμε στην γραβάτα, μια γενιά ολόκληρη. Και μόλις τώρα το καταλάβαμε. Τώρα που σταματήσαμε να κοιτάμε την γραβάτα και είδαμε τον κόσμο. Παρατημένο, ξεστρατισμένο, άδικο και βρώμικο. Έναν κόσμο που πριν το καταλάβουμε μπήκε στην χούφτα μας και μικραίνει σαν μπιζέλι. Και αντί να τον πάρουμε στο χέρι μας να τον πλάσουμε και να τον κάνουμε όμορφο, εμείς κοιτούσαμε την γραβάτα. Έτσι τον αφήσαμε και πέρασε και πήγε στους επόμενους, λίγο χειρότερος από ότι τον πήραμε.
Θα φτιάξει όμως ο κόσμος. Γλίστρησε και αυτός μαζί μας στην γραβάτα και πέρασε έτσι γρήγορα, πριν του πούμε που να πάει. Ξεκινήσαμε με το κρυφτό, το ποδήλατο και τα παραμύθια, για να φτάσουμε στο facebook, τα 3d cinema και τα γκβάντα. Όχι δεν ήταν μεγάλο το βήμα. Απλά ο κόσμος μίκρυνε.
Και θα μικρύνει και άλλο ο κόσμος και σύντομα οι νεώτεροι θα τον πάρουν στα χέρια τους. Το βλέπεις και από τις διαφημίσεις. Τότε είχαν ξεκινήσει να ασχολούνται με τις γραβάτες, όπως και εμείς, και γρήγορα μας προσπέρασαν μέχρι που έφτασαν στους φοιτητές. Και δώσε λάπτοπ στο φοιτητή και δώσε δάνειο στο φοιτητή. Πάνε και αυτοί τώρα όμως. Οι διαφημίσεις πήγαν στην 3 λυκείου τώρα. (Πούστιδες διαφημιστές θα σας πάρουν χαμπάρι τα μικρά. Χαμένο το έχετε το παιχνίδι.)
Θα μικρύνει ο κόσμος και θα μικρύνει και η μαλακία. Δεν θα χωρέσει και δεν θέλει και να φαίνεται. Έχετε προσέξει πλέον πόσο μεγάλες φαίνονται κάποιες μαλακιές? Σαν και εκείνη με την Πίπα-Μόνικα? Εξαίσιο παράδειγμα. Όλος ο πλανήτης ασχολούταν επι μήνες με αυτό το θέμα, για να καταλήξει στο συμπέρασμα του ότι η πίπα δεν είναι σεξ. Πολύ χρήσιμη γνώση. Ένα μπράβο στην ανθρωπότητα που ενώθηκε απέναντι σε ένα τέτοιο πρόβλημα.
Λίγο αργότερα ο Ομπάμα έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης και πόζαρε στους times. Χωρίς γραβάτα φυσικά. Και λίγο αργότερα έστειλε παιδιά άλλων στον πόλεμο. Μετά την εκκλησία σειρά έχουν όλοι οι θεσμοί, ιεροί και μη. Θα τους πατήσουμε κάτω, θα τους ξεφτιλίσουμε τον ένα μετά τον άλλο μέχρι όλοι να σταματήσουν να αντιστέκονται στην αλλαγή. Δεν μας χρειάζονται. Τα «πρέπει» είναι για το μικροσκόπιο και όχι για καδράρισμα.
Σήμερα φόρεσα κουστούμι. Δοκίμασα και μια γραβάτα. Ακριβή γραβάτα. Την αγόρασα στην Ιταλία. Πορφυρή και από φίνο ύφασμα. Δεν έχω δέσει ποτέ γραβάτα. Την πέρασα στο λαιμό μου και την μόστραρα στο καθρέπτη.
Με κοιτούσα προσεκτικά μέχρι που το είδα.
Κρίμα.
Δεν μου πάει καθόλου η γραβάτα.
Κυρικάτικη βροχή
Βρέχει επιτέλους.
Νοσταλγημένης Κυριακής απλή βροχή.
που ξεπλένει τα κρίματα
Και όσο ο ήλιος κρύβεται
Τόσο η οδύνη μου ανοίγεται
Να μου θυμίσει ποιος είμαι
Στο πέπλο μιας σονάτας
Σονάτας φεγγαριού
Είμαι εδώ
Για πόσο ακόμα δεν ξέρω
Κρυμμένο μυστικό σε λέξεις που λέω
Σε ήχους μελαγχολικούς,
Η βροχή σιωπηλά μου ψιθυρίζει
Στήθος γυμνό, παγωμένο
Μυαλό παγωμένο
Μυαλό παγωμένο
Είμαι εδώ
Να κοιτώ αυτά που άφησα
Όλα αυτά που θα αφήσω, Όλα
Χαμόγελα, πνοές, δάκρυα
Δύο μάτια που άφησα
Δυο που κάποτε θα αφήσω
Άργησαν ήδη
Όλα άργησαν
Είμαι εδώ
Μια ακόμα επέτειος
Και ας μην είμαι ο υπαίτιος
Να γιορτάζω την στιγμή
Που τα μάτια θα σβολιάσουν
Θα σβήσουν οι νότες
Αχνά, θα ξεχαστούν
Θα περάσουν
Πικρή μου αλήθεια
Σε ένα τηλέφωνο περιμένει η ζωή μου
Έναν ήχο, μια φωνή, την φωνή μου
Μια καλημέρα
Τηλέφωνο κλειστό
Κλειστή και η πόρτα μου
Το παράθυρο στο κόσμο μου
Κλειστό.
Μα εγώ
Εγώ είμαι εδώ, και περιμένω
Ποιόν και τι δεν ξέρω
Μα…
Ψέμα μου γλυκό
Κρυμμένο και πικρό
Εσένα αγαπώ περισσότερο
η ιπποδύναμη δεν μετριέται με πράσινα άλογα ...
| «Κάψ' τον Γιάννη κι άλλειψ' τον μέλι να γειάνει», ίσως αυτή να 'ναι η νεοφιλελεύθερη συνταγή (των ταγών) για τη λύση (δηλαδή τη διαιώνιση) της κρίσης που οι ίδιοι προκάλεσαν... ...άλλωστε, για να θυμηθούμε πάλι τον Μαρξ, «η ουσία του καπιταλισμού δεν είναι η σταθερότητα αλλά η κρίση». Ετσι και η παρούσα κρίση! στην ουσία είναι μια γιγάντια ανακατανομή του πλούτου υπέρ των πλουσίων -όσο για τον Γιάννη: «τι έχεις Γιάννη μ'; τι 'χα πάντα!» -εκεί προόρισται οι συνταγές να καταλήξουν... Επανεμφανίστηκε η Ντόρα. Αλλά όχι και το χαμόγελό της... .............................. Απόκριες κιόλας! Και πριν να περάσουν 60 από τις 100 επόμενες μέρες, Πάσχα! Σαν πολύ να βιάζεται να περάσει και να φύγει αυτή η χρονιά... * * * Για τις τράπεζες βρέθηκαν 28 δισ.! Για τους γεωργούς όμως το να βρεθεί 1 δισ. είναι δύσκολο, αδύνατον, ακατόρθωτο... Λογικό μού μοιάζει. Εχετε δει ποτέ κανέναν Υπουργό να φέρεται σε έναν γεωργό με τον σεβασμό που φέρεται σε έναν τραπεζίτη; να τον γλείφει όπως ένα γκόλντεν μπόυ; να σέρνεται μπροστά του όπως σε έναν μιζαδόρο, έναν αεριτζή, έναν «νταβατζή»; έναν κοινοτικό κομισάριο; Ο γεωργός είναι απλώς ένας πελάτης. Ο Υπουργός δεν χρειάζεται παρά να πάρει την ψήφο του γεωργού και να την πάει πεσκέσι στον τραπεζίτη. Ωστε να συνεχίσει ο τραπεζίτης να πίνει το αίμα του γεωργού. Απλά πράγματα. Αυτή είναι η απλή και σοφή αστική νομιμότης. Και δεν αφορά μόνον τους γεωργούς, μας αφορά όλους -πλην Δυνατών. Πράγμα το οποίον εξέφρασε για πολλοστή φορά ο Γιωργάκης λέγοντας (όπως άλλωστε έλεγε και ο Κωστάκης) μόλις προχθές ότι: «Οταν όλοι μας δουλεύουμε μαζί, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα!». «Ολοι μας μαζί»;! Δηλαδή ο κ. Λάτσης κι εγώ; μπορούμε να κάνουμε τα «πάντα» η Γιούρομπανκ κι εγώ; Μπράβο μου!! Και γιατί δεν τά 'χουμε κάνει ακόμα; Γιατί οι Δυνατοί τα παίρνουν κι εμείς τα δίνουμε; Και γιατί απ' αυτά που (μας παίρνουν και) δίνουμε υπάρχουν 28 δισ. για τις τράπεζες κι όχι ένα δισ. για τους αγρότες; Διότι η δημοκρατία έχει ιδιωτικοποιηθεί, θα μου πείτε - μεγάλο το δίκιο σας (αν και όχι και τόσον όταν τους υπερψηφίζετε). Ποιους; Αυτούς που κρατούν τους γεωργούς δουλοπάροικους, τους εργάτες κολίγους (ή άνεργους), τους νέους κρέας για τα κανόνια της αγοράς - όλους μας χρεωμένους διά βίου, τα γνωστά. Θα μου πείτε; ναι αλλά, το έλλειμμα! Πάλι μεγάλο το δίκιο σας! και για να ελαφρύνει το έλλειμμα η κυβέρνηση, θα βαθαίνει (κι όλο και πιο πολύ θα βαθαίνει) το χρέος. Θα δανειζόμαστε με όλο και πιο υψηλά επιτόκια. Ωσπου το χρέος να ανέβει στον Ολυμπο! * Κι αυτό είναι πρόγραμμα σταθερότητας; Σταθερότητα χωρίς ανάπτυξη είναι απλώς αναβολή εκτέλεσης. Και ποια είναι η αναπτυξιακή πρόταση αυτής της κυβέρνησης; Καμμία.... Ούτε καν για τους αγρότες (μια και τώρα «τρέχει» πάλι το πρόβλημα -«τρέχει», τρόπος του λέγειν- με τον αραμπά πάμε κι όχι λόγω των τρακτέρ στα μπλόκα)... Το πολίτευμα έχει ξεπέσει σε τιμοκρατικό. Μια ιδιωτικοποιημένη, ιδιωτική πλέον «δημοκρατία» των πεντακοσιομέδιμνων στο τετράγωνο κι όλο μαζί στον κύβο, με μια μιντιακή τυραννίδα παπαγάλων κάνουν κουμάντο - πράσινο ή γαλάζιο, αδιάφορο σε ένα κράτος που δεν έχει πια πόρους που ιδιωτικοποίησε κερδοφόρες επιχειρήσεις (ή χρεωκόπησε άλλες χάριν πάντα των ιδιωτών), ένα κράτος ανυπόληπτο, που απλώς φορολογεί χωρίς καμμιά ανταποδοτικότητα και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα βραχυπρόθεσμα, σπασμωδικά κι ως έτυχε, μη έχοντας για παράδειγμα ένα δισ. για τους γεωργούς, αλλά δίνοντας ένα δισ. σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις - ένα κράτος μειωμένης ευθύνης... ***** «Α ρε σκυλομούρη κι αχόρταγε, που μόνον το κέρδος έχεις στον νου σου», που έλεγε αυτός που επέπρωτο να ζήσει λιγώτερο απ' όλους, ο Αχιλλέας, σε αυτόν που έμελλε να πεθάνει αισχρότερα απ' όλους, στον Αγαμέμνονα... ΣΤΑΘΗΣ Σ. 19.Ι.2010 * Αν είδατε τα νέα σήμερα 20/1/2010, μετά τις κριτικές των βορειοευρωπαίων "φίλων", το κόστος δανεισμού της Ελλάδας πενταπλασιάστηκε αφού το επιτόκιο δημοπρατήθηκε σήμερα Ιαν10 στο 1,67% από 0,35% που ήταν τον Οκτ09. Το 1,32% στα 4,12 δις δάνεια που κλείσαμε σήμερα μπορεί να είναι μικρό ποσοστό αλλά σαν ποσό δεν είναι καθόλου μικρό (68εκ). Αλλά δεν μπορούσαμε να μην τα πάρουμε έτσι και αλλιώς αφού με αυτά θα πληρωθούν αποκλειστικά άλλα ληξιπρόθεσμα δάνεια. Για τις άλλες μας ανάγκες θα εκδοθούν 11δις ακόμα πριν το τέλος του πρώτου τριμήνου 2010, σύμφωνα με το σχέδιο του ΥΠΟ. Με τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς. βάρα την αξίνα σου γεωργέ, η προμήθεια κατάθεσης σε τραπεζικό λογαριασμό (πλήρως αυτοματοποιημένη) είναι πιο ακριβή από ότι μια σακούλα ντομάτες, σπαρμένες, ποτισμένες, μαζεμένες και πλυμένες με τα χέρια. |
Ομορφιά Vs Εξυπνάδα
Μεγάλη αέναη μάχη, στίβος ανταγωνισμού, απωθημένα εγωισμού. Δεν αρκεί να είσαι όμορφος. Δεν αρκεί να είσαι έξυπνος. Τίποτα δεν αρκεί γιατί τίποτα δεν καθορίζει τίποτα. Πόσα χρόνια αυτή η ατάκα «τι του βρίσκει?», ή «τι της βρίσκει?». Αν δεν σου κόβει πηγαίνεις γυμναστήριο, άμα σου κόβει δεν πας. Άμα σου κόβει πας πανεπιστήμιο, καταβροχθίζεις βιβλία, και πείθεις με το μυαλό μέχρι να πιάσεις τον αγαπημένο σου στο κρεβάτι με το μοντέλο που μένει απέναντι. Αν ήσουν εσύ μοντέλο θα ήταν αυτή διδάκτορας.
Τελικά οι μόνοι που έχουν πρόβλημα με την εξυπνάδα είναι οι έξυπνοι. Κανέναν άλλο δεν απασχολεί αυτή η λέξη και ο προβληματισμός τους αρχίζει και τελειώνει στην ορθογραφία της. Ποτυράκι το «υ» έτσι?
Και αν είσαι όμορφος? Συχνά νιώθεις πως δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο από το να σε κάνουν χάζι. Τι τους αρέσει? Πόσο δικά μας είναι αυτά που τα μάτια τους βλέπουν, δώρο που ποτέ δεν δωρίσαμε? Είναι δικό σου αλλά είναι και ξένο, κάτι που ήρθε μόνο του χωρίς ποτέ να σε ρωτήσει. Αλλά οφείλεις να το φροντίσεις αφού αυτό αποφασίζει να σε ορίσει. Είναι δώρο σε εσένα όσο είναι δώρο προς όλους, μέχρι να σε αφήσει στα σημάδια του χρόνου, στις ρυτίδες και τις ζάρες.
Και εδώ αποκαλύπτεται η πίσω όψη του νομίσματος, γιατί και η εξυπνάδα μόνη της έρχεται, και αυτή ζητά φροντίδα και κόπο και αυτή σε ορίζει και σου ζητάει να της βρεις το δρόμο. Δεν είναι δώρο και αυτή ούτε κτήμα ούτε επιτυχία. Κάλλιστα είναι το ίδιο βάρος και φεύγει και αυτή με τον ίδιο τρόπο σέρνοντας στο χάος τις ριζοσπαστικές ιδέες, τις αναλαμπές και την ομορφιά των γρίφων. Γερνάει και το μυαλό με τον ίδιο τρόπο.
Και αν οι όμορφοι είναι ψηλομύτηδες είναι έτσι γιατί εμείς έτσι τους βλέπουμε. Και αν οι έξυπνοι είναι απρόσιτοι είναι γιατί αυτοί δεν βλέπουν. Ελιτιστές και οι μεν και οι δε, όλοι τους σνομπ σε όποιον δεν μοιράζεται τα χαρίσματα τους.
Ρώτα τους λοιπόν πως σέβονται αυτό το χάρισμα που η φύση τους έδωσε και πως φροντίζουν αυτό να το χαίρεται η φύση η ίδια και ο συνάνθρωπος? Ρώτα τους αν τους βοήθησε αυτό στο να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και να κάνουν και άλλους καλύτερους. Ρώτα τους πως ξεπλήρωσαν ποτέ αυτό που χρησιμοποίησαν σαν δώρο, και γιατί λυγίσαν κάποτε στο βάρος του. Ρώτα τι είναι αυτό που τους κάνει καλύτερους.
παχειά λόγια και ισχνές αγελάδες
Κόρη των αγρών και των κάμπων η κυρία Μπατζελή, δεν είναι άσχετη με τη γεωργία! Μάλιστα υπηρέτησε στο αρμόδιο Υπουργείο ως Γενική Γραμματεύς, ώσπου να την απολύσει, να την εκδιώξει πυξ λαξ και κάπως απότομα, σχεδόν κλωτσηδόν, ο τότε Υπουργός Γεωργίας κ. Στέφανος Τζουμάκας (το 1998 ή '99, δεν ενθυμούμαι ακριβώς) -γιατί άραγε; .............................. Ομως κανείς δεν πάει χαμένος! τώρα η κυρία Μπατζελή επέστρεψε μετά βαΐων και κλάδων (πράσινης ανάπτυξης) στο ίδιο Υπουργείο, ως Υπουργός πλέον και στέφανον εξ ακανθών τα υπόλοιπα... - Εσύ, βρε Μήτσο (αναγνώστη), είσαι μέλος σε καμμιά ΜΚΟ; - Οχι!... - Γιατί, ρε κορόιδο; * * * Υπάρχουν ορισμένες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που επιτελούν έργον ευγενές! Η κυβερνητική όμως χρηματοδότηση θα τις διαφθείρει, αν ήδη δεν το έχει κατορθώσει. Καλόν θα ήταν λοιπόν να απευθύνονται για πόρους αυτές οι οργανώσεις στους πολίτες, ώστε να παραμείνουν πράγματι (μη-κυβερνητικές και) ωφέλιμες. Οι λοιπές ΜΚΟ συνιστούν πληγή. Μια ορδή (δέκα φορές περισσότερες ΜΚΟ υπάρχουν εδώ από όσες σε ολόκληρη τη Γερμανία, με τον δεκαπλάσιο πληθυσμό) επιτήδειων λυμαίνεται τον κρατικό κορβανά, τους φόρους του απλού πολίτη με απίστευτο θράσος κι ανυπόκριτη βουλιμία. Για ένα εύρος θεμάτων που ξεκινούν απ' τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ποιμαντική διακονία της Εκκλησίας και φθάνουν έως τις ανησυχίες τινών για τη χλωρίδα στο Κόσσοβο η πατρίδα σιτίζει (πλουσιοπάροχα) πάνω από 60.000 (ή μήπως πάνω από 100.000) ευαίσθητους συμπολίτες μας, μέσα από 130-150 οργανώσεις (ενώ την πιστοποίησή τους περιμένουν άλλες 350!) Τα ποσά που έχουν απορροφήσει (ευφημισμός του κατασπαράξει) πολλές απ' αυτές τις οργανώσεις είναι απίστευτα: 910.000 ευρώ για την «κοινωνική ενδυνάμωση» σεισμόπληκτων στο... Πακιστάν, 102.000 ευρώ (κι άλλες 159.000 ευρώ από κοινού με άλλη ΜΚΟ) για ανακαίνιση σχολείου στο Κιρκούκ!! Χείμαρρος τα χιλιάρικα: 870.000 ευρώ για «δράσεις» (τι βαρβαρισμός!) όπως η επιμόρφωση νομικών για το... κράτος... δικαίου στη.., Μολδαβία!! (Τα στοιχεία από έρευνα του περιοδικού «ΕΠΙΚΑΙΡΑ»). Μόνον τη διετία 2005-6 οι ΜΚΟ διαχειρίστηκαν πάνω από 220.000.000 ευρώ -χείμαρρος τα χιλιάρικα, ποτάμια τα εκατομμύρια. Απ' την τσέπη του Μήτσου (που δεν τον αντέχει η οικονομία). Για πολλές - ή μάλλον λίγες απ' αυτές τις ΜΚΟ έχει έρθει στο φως σκαστή κακοδιαχείριση, όπως με τη ΜΚΟ «Αλληλεγγύη» της Εκκλησίας, όπου τα εκατομμύρια έβγαλαν φτερά σαν άγγελοι κι άντε πιάσ' τα - περί τα 14.600.000 ευρώ έλλειμμα και 4.000.000 ευρώ χρέη στις τράπεζες και δύο χιλιάδες ιδιώτες! Θεϊκά πράγματα. ***** Σε περίοδο ισχνών αγελάδων όπου η κυβέρνηση κάνει περικοπές στο υστέρημα των εργαζομένων, είναι να απορεί κανείς πώς αυτές οι οργανώσεις μένουν απείραχτες. Δεκάδες οργανώσεις σφραγίδες (όπως για την... εκλογική διαδικασία στην Αρμενία) αλλά και στελέχη ΜΚΟ με «υπέρογκους μισθούς», σύμφωνα με στοιχεία που κατέθεσε προσφάτως στη Βουλή ο βουλευτής του ΚΚΕ, κ. Γ. Μαυρίκος, ένας χαρούμενα κολασμένος χορός χρυσοκάνθαρων, λιγούρηδων και πονηρών στην καμπούρα ημών και υμών. Ομως. Ποιος φοβάται τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις; Και γιατί ψοφοδεές στέκει το κράτος μπροστά τους, χρηματοδοτώντας μάλιστα ορισμένες απ' αυτές που σέρνουν τη χώρα στα δικαστήρια και την διαπομπεύουν κατηγορώντας την ότι καταπιέζει «φρικτά, βάναυσα και απάνθρωπα» μειονότητες «Τούρκων, Μακεδόνων, Τσάμηδων και Βλάχων»; Γιατί οι κυβερνήσεις, πράσινες και γαλάζιες, χρηματοδοτούν οι ίδιες τους κατηγόρους των έργων τους; Δεν είναι οξύμωρο. Είναι ραγιάδικο. Πλήθος απ' αυτές τις οργανώσεις που κινούνται στα θολά νερά και τις γκρίζες ζώνες συνδέονται (κι επίσης χρηματοδοτούνται) με ευγενή Ιδρύματα του εξωτερικού, όπως το Soros Fund Management, του «παγκόσμιου πολίτη» όπως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται ο κυρ Σόρος. Με μητρικό (εν είδει πολυεθνικής) το πολυπράγμον Ιδρυμα Σόρος (κι άλλα τέτοια ομοειδή) ένα πλέγμα, ένα ολόκληρο δίκτυο ΜΚΟ, εγχωρίων κι αλλότριων, ανακατεύεται με θέματα ακόμα και ακαδημαϊκής έρευνας, συγγραφείς παιδαγωγικών βιβλίων (ου μην και λογοτεχνικών ή ιστορικών) όπως κι άλλων κρίσιμων για τη διαμόρφωση της κυρίαρχης ιδεολογίας στη χώρα. Τι μέλλει γενέσθαι με όλα αυτά, τώρα μάλιστα που κυβερνά ο φίλος των ΜΚΟ Γιωργάκης; (άλλωστε σαν ΜΚΟ λειτουργεί κι ο ίδιος) - Τίποτα! Θα τους πληρώνουμε απ' τους φόρους μας, να μας κρατάνε σούζα... ΣΤΑΘΗΣ Σ. 18.Ι.2010 |
