zeitgeist

Να πω και εγώ για το «Σχέδιο της Αφροδίτης»?
Με τρώει ο κώλος μου (και κυρίως με τρώει που το word δεν γνωρίζει την λέξη «κώλος» και μου την βγάζει λάθος).
Ε μη χαίρεστε όμως γιατί ούτε εγώ διαφωνώ. Δεν διαφωνώ όχι γιατί με έπεισαν. Διαφωνώ γιατί το νιώθω καιρό.
*
Όταν κάποιο χτες γνώρισα τους πολιτικούς του μεθαύριο και σιχάθηκα την γεμισμένη με όμορφα λόγια δουλοπρεπή ηλιθιότητα. Ηλίθιοι που μορφωθήκαν απλά από τύχη.
Όταν ο αρχιμαφιόζος της Βομβάης μίλησε στον Gregory Roberts και του είπε: «Σκοπός μας η εξέλιξη».
Όταν τα παιδιά στους δρόμους καίγανε τα μαγαζιά και όταν όλοι κλαφτήκαν για τους μαγαζάτορες μα κανείς για τις τράπεζες. Κανείς για τα τμήματα. Και ας συνεχίζονταν να καίγονται. Και ας συνεχίζονταν να καίγονται μόνο αυτά.
Όταν μια ημέρα ερωτεύτηκα μια γυναίκα άθελα βυθισμένη στην απόγνωση της εποχής μας και την ζήλεψα, και την φοβήθηκα και την έδιωξα.
*
Για όσους το είδαν και είπαν πως «δεν». «πολύ καλό αλλά ανέφικτο», και διάφορα άλλα τέτοια θα επαναλάβω τα τελευταία λόγια «η αλλαγή πηγάζει από μέσα μας».
Φυσικά και είναι ανέφικτο. Το τέλειο πάντα ήταν ανέφικτο και πάντα θα είναι. Οι τελειομανείς το ξέρουν καλά αυτό.
Μα αν δεν είναι το τέλειο λόγος για να προσπαθήσεις τότε τι είναι? Και ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας αποτυχίας? Όταν προσπαθείς να γίνεις ο καλύτερος όλων, τότε πως είσαι χαμένος αφού ακόμα και τελευταίος όλων να τελειώσεις θα είσαι καλύτερος από ότι ήσουν πρώτα.
Μικρό το τίμημα.
*
Το λάθος μας πάει μπροστά.
Το λάθος μας κινητοποιεί.
Το λάθος μας δίνει ζωή, και το σωστό…
αυτό μας την παίρνει.
*
Χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης εξέλιξης, μας έφεραν εδώ. Σε αυτό το νησί που καλούμε γη στον εικοστό αιώνα. Εκατομμύρια χρόνια δουλεύεται.
Μέγας εχθρός του ανθρώπου η βλακεία και εμείς την οπλίσαμε.
Στρατιώτη.
*
Σάμπως και τι νομίζετε ότι θα γίνει αν αύριο βγούμε στα μπαλκόνια μας και πετάξουμε τις τηλεοράσεις μας?
Αν αύριο βγούμε στους δρόμους και κάψουμε τις τράπεζες?
Αν αύριο πούμε «το παραμύθι τελειώνει εδώ»
Ποιος θα αρνηθεί να σου δώσει το τζάκι του αν εσύ δεν έχεις να ζεσταθείς?
Αφού και οι δύο το ίδιο θα θέλετε?
Διώξε τον φόβο, τι και αν κάποιος είναι στραβός? Παιδί μητέρας είναι και αυτός. Και να ξέρεις πως αυτός είναι πιο σημαντικός γιατί αυτός είναι το λάθος. Αυτός είναι ο οδηγός. Και ο φόβος του παιδί δικό σου.
Και αν δεν έχετε τηλεόραση τι θα γίνει? Θα βγείτε έξω να περπατήσετε στα πάρκα που ξηλώνονται. Στα δάση που καίγονται. Στις παραλίες που βρωμίζονται. Ξάφνου μπορεί και να τα εκτιμήσετε ποιος ξέρει.
*
Πολλοί δεν το βλέπουν. Και πολλοί δεν θα το έβλεπαν αναμενόμενο ήταν γιατί πολλοί δεν βλέπουν άλλα και άλλα. Λιγότερα ανέφικτα. Καθόλου ανέφικτα.
Μα αρκεί να το δουν αρκετοί. Αρκεί για να γίνει επανάσταση. Όχι των όπλων. Μεγαλώσαμε. Επανάσταση των λέξεων. Οι λέξεις είναι το όπλο γιατί η νίκη είναι η αλήθεια.
Χάρηκα πραγματικά που η σκηνοθεσία ήταν προπαγανδιστική. Χάρηκα που το μάρκετινγκ βρήκε επιτέλους το σκοπό του. Που η ρητορεία στάθηκε στο πλευρό της αλήθειας. Στιγμές σπάνιες για την ανθρωπότητα. Όσοι μπορούν να ξεχωρίσουν την προπαγάνδα μπορούν να ξεχωρίσουν και το σκοπό της. Όσοι δεν μπορούν … απλά πείθονται.
Εκπληκτική σκηνοθεσία, εκπληκτικοί μονόλογοι.
*
Δεν είναι συνωμοσία μην ψαρώνετε. Δεν υπάρχουν «κάποιοι», δεν υπάρχουν αόρατοι. Είμαστε όλοι εμείς. Ο Κώστας, ο Γιάννης, η Μαρία, η Πόπη. Τυχαίο είναι. Άμα δεν τον έλεγαν Κώστα και τον έλεγαν Γιάννη τότε Γιάννης θα ήταν. (Εκτός και αν ήταν Γιάννα οπότε πάω πάσο).
Πασάρεται κάπως σαν συνομωσία γιατί πόνος που δεν τον νιώθεις δεν είναι πόνος. Γιατί για να παλέψεις τον εχθρό δεν αρκεί να τον νιώσεις. Πρέπει και να τον βρεις.
*
Δείτε το λοιπόν και ξαναδείτε το και ξαναδείτε το και ξαναδείτε το. Και το επόμενο. Σαν συνταγή μια το πρωί μία το βράδυ. Τότε θα δείτε θα σας πείσει και αυτό όπως σας πείθουν και άλλα. Αλλά αυτή την φορά, εσείς θα το έχετε επιλέξει.

κορμι που θαλασσοπαλευει γερασμενο

Δεν νιώθω μόνος και όμως κανέναν δε βλέπω.
αλήθεια... αυτό το δηλητήριο στην καρδιά μας? ποιος το έβαλε .
Και πόσος καιρός τώρα που μας βιάζει η ανοσία
Και ποσό καιρό ακόμα θα αντέξει το γερασμένο σώμα μας?

Φόβος, φθόνος, καχυποψία.
Και ο Νώε άφαντος. κρυμμένος
Και η πλημμύρα του ?
Πίσω από το βράχο του Ηρακλή κρυμένη
ή νεκρή?

Ας χαθώ εγώ δεν με νοιάζει.
Ισως γεννήθηκα παιδί χαμένο
Σε ενα βασίλειο της μοναξιάς
Σε έναν κόσμο φοβισμένο.

Μα κάτι θα γεννηθεί
Μα κάτι θα πεθάνει
Και απο τις στάχτες
Πάλι κάτι θα γεννηθεί

ανοιξαμε ...

μα δεν σας περιμενουμε, και ας σας εχουμε αναγκη.
εσεις δεν ειστε αναγκαιότητα.

προσωπικός χώρος πεταμένος στην μέση της πλατείας.

ελέυθερος, ασυμβίβαστος, κριτής όλων με ματιά στοργική.

χωρις συγκεκριμένο περιεχόμενο, χωρίς σκοπό πέρα απο αυτόν που δηλώνεται.

απλα υπάρχει για να μοιράζεται.

όποιος θέλει απλώνει το χέρι και βάφει.

Easy Living

Η μουσική κυλά
Απλώνεται.
Και ο χρόνος
Πυρήνας μια λέξη όλων
Ο δικός μου
Ο δικός της
Αυτός που χρειάζεται
Για όσο δεν μοιράζεται

Το βράδυ περνά
Και χάνεται
Και το αύριο
Άνθρωπο φέρνει άλλο
Σε θέλω
Δεν θέλω
Ο ιδρώτας να τρέξει
Το στήθος να αντέξει

Η σκέψη περνά
και ορθώνεται
Στο χθες
Στα όνειρα που σπάσαν όλα
Μια στιγμή
Μια ρωγμή
η αγάπη γυρεύει
Το παιδί που πιστεύει.

Το παιδί εκείνο
που κρύφτηκε,
Τον άντρα, που ποτέ
δεν φοβήθηκε
το παιδί εκείνο που κρύφτηκε

Γραμμα στην Μαρία

Μόλις έφυγε η Έλλη. Βγήκε από το παράθυρο στην βεράντα και πήδηξε στην διπλανή ταράτσα. Της έβαλα λίγο φαγητό αλλά δεν πείσθηκε μάλλον. Εξαφανίστηκε. Η Έλλη είναι η γάτα που μου χάρισε ο φίλος μου ο Άλεξ που είναι φαντάρος. Την βρήκε στο στρατόπεδο με σπασμένο πόδι και την είχε φροντίσει. Μας έλεγε για αυτή την γάτα καιρό τώρα. Σήμερα μου χάρισε την γάτα του. Σήμερα την έχασα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν βγήκε από το παράθυρο. Εγώ την άφησα στην βεράντα γιατί ήταν βρώμικη και ποιος άκουγε την μάνα μου. Η αλήθεια επίσης είναι ότι την είδα να πηδάει τα κάγκελα και αρκέστηκα στο να της βάλω φαγητό. Η αλήθεια είναι ότι ήταν τελικά πιο μεγάλη από όσο περίμενα. Δεν ήταν ένα μικρό γλυκό γατάκι.

Αυτό δεν έχει καμία σχέση με εσένα βέβαια. Αλλά σου έχω πει ότι μου αρέσει να γράφω.
Και σήμερα θέλω να γράψω πάλι σε εσένα. Γιατί είναι ώρες που νιώθω ότι με έχεις παρεξηγήσει. Και είναι στιγμές που φοβάμαι ότι με έχεις εξηγήσει καλύτερα από εμένα. Είναι οι στιγμές αυτές που σε ερωτεύομαι ακόμα περισσότερο. Αλλά ούτε αυτό είναι το θέμα.
Και ποιο είναι το θέμα?

Προχτές γνώρισα μια κοπέλα που είναι πολύ καλή. Είναι όμορφη, γλυκιά, και τις αρέσω. Μου ζήτησε το χρόνο της βέβαια και δεν σου κρύβω ότι μου κόπηκε το αίμα… αλλά… όλα πάνε καλά. Θα της δώσω όσο χρόνο χρειάζεται παρόλο που διαφωνώ κάθετα με την πρακτική αυτή. Βλέπεις, εγώ είχα την τύχη να ερωτευτώ κάποτε κεραυνοβόλα, και την ατυχία να είμαι πάντα ανυπόμονος. Κι έτυχε η γυναίκα εκείνη να ήταν δυναμική και δεν έτυχε να γνωρίσω ποτέ την ανασφάλεια. Όλη μου την ζωή γυναίκες με κυνηγάγανε. Ποτέ μου δεν διεκδίκησα εγώ γυναίκα. Δεν ξέρω γιατί και πως. Δεν λέω ότι είμαι όμορφος, ούτε ότι ήταν περισσότερες από αρκετές. Για κάποιο λόγο όμως έτσι έγινε.

Εσύ είσαι η πρώτη γυναίκα που διεκδίκησα έχοντας το μυαλό μου μέσα στο κεφάλι μου. Και είσαι η δεύτερη στην ζωή μου μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν την σχέση κεφαλιού και μυαλού στον χωροχρόνο. Είσαι η πρώτη γυναίκα που είπα «την θέλω και θα προσπαθήσω» και ως εκ τούτου είσαι η πρώτη γυναίκα που ουσιαστικά απέτυχα.

Δεν ξέρω τελικά αν σε ενδιαφέρουν αυτά, αν σε κάνουν λίγο να χαμογελάς, και το σίγουρο είναι ότι δεν τα λέω για να με λυπηθείς, ούτε για να αλλάξεις γνώμη.

Είσαι εκπληκτικό κορίτσι. Είσαι πολύ έξυπνη και πολύ όμορφη. Είναι αυτά τα δύο που είδα σε εσένα και μου άρεσες. Και είναι όλα τα άλλα που με έκαναν ποτέ να μην σου ριχτώ. Γιατί είδα ότι απείχαμε πολύ. Και όταν είδα τελικά κάτι να βλέπεις και εσύ χάρηκα γιατί σκέφτηκα ότι αν προσπαθήσουμε και οι δύο θα βρούμε μια μέση λύση. Θα ράψεις εσύ λίγο την τρύπα στην μπλούζα, θα μπορέσω να σε συστήσω στους φίλους μου με ραμμένη μπλούζα. Ναι ξέρω…. «Να σε συστήσω στους φίλους μου…» είναι λίγο κάπως ακόμα και για εμένα αυτό, αλλά τι να κάνεις… και εσύ πηγαίνεις στα μπουζούκια…

Αλλά ούτε αυτό είναι το θέμα.

Η ζωή Μαράκι ζητάει από παντού. Και σε ζητάει ολόκληρο. Στο γραφείο, στην οικογένεια, στους φίλους, στις βόλτες, στα φλερτ, στις γυναίκες, στον έρωτα. Και αυτό που νιώθω είναι ότι εσύ ζητάς περισσότερα από όσα μπορώ να δώσω. Γιατί μάτια μου και εγώ ψάχνω μια φωλιά να προστατευτώ από τους φόβους μου. Να στεγνώσω την ματαιότητα από τα κόκκαλα μου. Και προσπαθώ να ζω τις στιγμές μου χωρίς να τις σκέφτομαι. Και μετά να μαζεύω τα ασυμμάζευτα. Και να γελάω με τα καμώματα μου. Και ας είμαι σίγουρος ότι πίσω από τα μάτια σου κρύβεται το πιο φωτεινό χαμόγελο του κόσμου, την καταστροφή την φοβάμαι περισσότερο. Όπως την φοβάσαι και εσύ πιστεύω. Και όπως την φοβούνται όλοι.

Δεν μπορώ να σε βλέπω να χάνεσαι. Γιατί αυτό κάνεις. Όχι ότι εγώ είμαι καλύτερος, τα ίδια κάνω και χειρότερα κάποιες φορές, αλλά όχι εσύ. Πρέπει να μάθεις να χαμογελάς Μαράκι. Όλη ημέρα. Γιατί στο τέλος αυτό μετράει περισσότερο από όλα. Πρέπει να μάθεις να συμβιβάζεσαι γιατί η κάθε χαρά είναι κέρδος και το κέρδος δεν παύει να είναι κέρδος όσο μικρό και εάν είναι. Πρέπει να μάθεις να ερωτεύεσαι. Να μάθεις ξανά πως είναι να κλαις και να γελάς. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Εγώ τουλάχιστον δεν βρήκα άλλον. Και τα χρόνια πέρασαν πολύ γρήγορα και πλέον μου μιλάνε στον πληθυντικό. Τα παιδιά Μαράκι, μου μιλάνε στον πληθυντικό.

Σου το έχω πει αυτό? Δεν είναι αυτό το θέμα βέβαια αλλά πρέπει να στο πω. Κάποτε είδα μια όμορφη και γλυκιά κοπέλα να κρατάει μια κιθάρα και προσπάθησα να την φλερτάρω και προφασίστηκα ότι θέλω να παίξω λίγο κιθάρα. Και όταν τελείωσα πράγματι είχε εντυπωσιαστεί γιατί ήμουν και όμορφα ντυμένος και με καλή διάθεση. Και τότε μου το είπε: «σαν και εσάς θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω»!!! άκουσον άκουσον! Μα… μόλις χθες πήγαινα νήπιο.

The moon Is a harsh mistress από το beyond the Missouri skies του metheny.

Με αυτό το τραγούδι θα ήθελα κάποτε να σου κάνω έρωτα.

Αλλά αυτό το κάποτε θα μείνει κάποτε. Γιατί προχτές γνώρισα μια κοπέλα που είναι πολύ καλή. Δεν την έχω γνωρίσει ακόμα καλά αλλά μου αρέσει γιατί της αρέσει να την λέω καρδιά μου. Και είναι πολύ όμορφη. Και έχει υπέροχο χαμόγελο.

Και με αυτά σου λέω πως όταν τελικά σου έρθει η όρεξη να με δεις καλύτερα να μην με πάρεις.

Και αυτό είναι το θέμα Μαράκι. Γιατί σου είπα πλέον δεν είμαι παιδί. Ήξερα ότι κάτι θα μου χαρίσεις. Δεν ήξερα αν θα ήταν χαρά ή λύπη, μα και τα δύο ευπρόσδεκτα είναι. Και εσύ με πλήγωσες και εγώ αγκάλιασα το δώρο σου. Και σε ευχαριστώ για αυτό. Θα ήθελα να μείνουμε φίλοι αλλά δεν θέλω… θα χαλάσει το θεατρικό της όλης ιστορίας.

Αυτά. Λίγο μελό αλλά τι στα κομμάτια. Να είναι καλά τα τσιλάμ.

στην σκιά του Ελύτη

Μέρες γιρτών.
Απρόσκλητες, μικρές,
των πιο βαθιών σιωπών οι ώρες.
Σαν την σιωπή που τον εαυτό της ερωτεύτηκε,
και τραγούδησε,
τραγούδι στης ψυχής την ηχώ.
Εκεί! στο πουθενά, στο πέλαγο,
οι απουσίες αγγαλιάζουν τις ευχές.
Και τα φιλιά, δάκρυα καυτά,
στο κατάρτι του χαμού.
Τα βλέπω να κυλούν μα το χέρι είναι δεμένο,
την φωτιά να χαιδέψει...
την φωτιά να μην!
Να μην πονέσει, να μην καεί.
Να μην σβήσει.

η μέρα που πέρασε

Δεύτερο βράδυ ξενυχτάω έως πρωίας πάνω απο ένα βιβλιο στατιστικής την οποία έπαιζα στα δάκτυλα λόγω αγάπης για τα μαθηματικά εν γένει αλλα έκτοτε δεν την ακούμπισα ποτε. καθώς μεγαλώνουμε η μαθησιακή ικανότητα εξασθενεί και είναι σίγουρο πως δεν αρκούν μερικές ώρες για μπει πάλι το νερό στο αυλάκι έστω και με πιο αργούς ρυθμούς. επικεντρώνομαι στα ςος που είναι οι πιθανότητες που έχουν άλλωστε και μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Η ημέρα ξημερώνει και με βρίσκει στο δικαστήριο εν όψη της πολυαναμενόμενης δίκης που έχει πάρει ήδη 3 φόρές παράταση απο το 2004 οπότε και είχα εκείνο το σοβαρό ατύχημα. 3 φορές παράταση, καθότι την πρώτη ο δικηγόρος μου ζητησε να μην παω, την δευτερη ήμουν άρρωστος, την τρίτη έγινε λάθος στο υπηρεσιακό σημείωμα με αποτέλεσμα να πάω σε άλλο κτίριο. η ακρόαση είναι σημερα 15η σε σειρα στοιχείο που καθιστά την πραγματοποίηση της μαλλον απίθανη. (αν κατα μέσο όρο πραγματοποιούνται 15 ακροάσεις την ημέρα με διασπορά 7.4 και επικρατουσα τιμη 12, ποια η πιθανότητα να μην χασω άδικα τον πολύτιμο χρόνο μου???)

φευγω και πάω στο γραφείο όπου ακυρώνω το ραντεβου με τον συμβουλό του iso για να διαβασω. Μια βλάβη στο ιντερνετ που μου έκοψε το νετ μπανκιγκ με αναγκαζει να περασω αρκετο χρονο απολογουμενος σε συνεργατες μου οποτε πάει το διαβασμα οποτε και ξεκιναω να παω στη σχολη αρκετα πιο νωρις για να περασω απο το συνεργειο να αφησω το ενα μηχανακι και να παρω το αλλο (εχουν περάσει πλέον δυο μήνες που χρησιμοποιώ το 1000άρι μέσα στην αθήνα που μου αδειάζει την τσέπη με την τρελή κατανάλωση του), το οποιο ομως δεν ειναι τελικα έτοιμο, οποτε και με ενημερωνει ο πελατης μου που ηταν η επομενη σταση οτι δεν θα μπορεσει να με εξοφλησει αυτην την εβδομάδα, φερνοντας το εβδομαδιαιο ισοζύγιο ρευστών μου τούμπα. πηγαίνω στο σπίτι μου να δω πως τα πανε τα μαστορια που το ανακαινιζουν και να τους δειξω κάποια πραγματα αλλα φτανω εκει και δεν είναι κανεις. ο τηλεφωνητής του κινητού μου συνηγορεί υπέρ του εργοδηγού.

Φτανω στο πανεπιστημιο, όπου μπανιζω και κατευθείαν γνωριζω μια αεροσυνοδο συμφοιτητρια ορισμο του φυσικου ωραιου και σοβαρου, αλλα χανω το παιχνιδι πρωτου ξεκινησει λογω μη εξυπνων κινησεων, μετα απο δυο ξενυχτια και τις σχετικες εξελιξεις το μυαλο υπολειτουργει και δν αντιλαμβανεται την σημαντικοτητα της ερωτησης "τι ετος εισαι?". εκεινη ειναι 12ο εγω 8ο αλλα εκεινη μπηκε με την πρωτη εγω με την τριτη. δεν το διευκρίνησα ποτε αλλα κοιταγα τα βιβλια και τις σημειωσεις, αφηνοντας την να σκοτωσει οποιες πιθανοτητες υπήρχαν για μια υπεροχη γνωριμία. αργοτερα το κανενα κοινο χρωστούμενο μάθημα περαν της στατιστικής αλλα και η βερα στο χερι της με αποθαρρύνει να ζητήσω το τηλέφωνο της.

Μέσα στο μάθημα ανοίγω το βιβλιο να βρω καμια απαντηση. κανενα θεμα δεν αφορα πιθανοτητες οποτε και η πιθανοτητα να το περασω χωρις σκανδαλια ειναι μηδενικη. με αντιλαμβανεται ο πιτσιρικας επιτηρητής, (νέα βελτωμενή εκδοση πλεον επιτηρητών) οποτε και μου ζητάει να παω μπροστα. των ενημερώνω πως καλυτερα να του παραδώσω το γραπτό προσπαθόντας να τον πείσω να με αφήσει ήσυχο αλλα που. κατεβαίνω στην έδρα του δίνω το γραπτο και με κοιταει... μου λέει οτι με θυμαται γιατι μπηκαμε μαζι, ερχόσουν μονο τον πρώτο μήνα μετα δεν ξαναρθες. εντυπωσιάζομαι. συνεχίζει λεγοντας μου οτι δεν μου ζητησε να παραδωσω το γραπτο μου αλλα να παω να κατσω μπροστα...

κλεισε και κανα ματι ρε φίλε τι τα έχουμε... συνηδητοποιω οτι έχω αργησει με τον δικηγόρο οποτε και πεταω την δυνατότητα να ξανακάτσω να τελειώσω με πολυ καλες προοπτικες πλεον το γραπτο που θα μου φέρει το πτυχιο καθοτι αυτο αποτελει το μονο μαθημα που με δυσκολευει. ο δικηγόρος μετα απο λίγο με ενημερώνει ότι κάτι προέκυψε και δν θα μπορέσει. τα νευρα μου είναι σε άριστη κατάσταση. αν εξαιρέσεις το οτι νυστάζω δν νιώθω οτι έχει πάει κάτι στραβα παρόλο που ουσιαστικά όλα στραβά πήγαν.

Η ημέρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως απόλυτη αποτυχία. Φτανω στο σπίτι των γονιών μου και η μανα μου ρωταει και μετα ξεκινάει την κριτική με τα γνωστά αλητη, χαραμοφάη, αιώνειε φοιτητή, ντροπη κτλ. την αγγαλιάζω την φιλάω και τις υπενθυμίζω οτι ακομα δεν έχω αναρώσει πλήρως και δεν πρέπει να με πιέζει. φυσικά δν σταματάει οποτε και αρχίζω πλέον να την γραφω. και πάλι δν σταματάει οπότε έρχεται ο αναμενόμενος τσακωμός, τα νεύρα μου αρχίζουν πλεον να τεντόνωνται. ανοιγω μια μπυρα και χαλαρώνω με μουσική.να οργανωθούμε έχω ακομα 5 μαθήματα.ειμαι κουρασμένος αλλα το ηθικό είναι ακμαιότατο.

Αλλη μία ημέρα ήταν, μπορει να μην είχε επιτυχείες αλλα τουλάχιστον δεν είχε και αποτυχίες. μιλαω με μια φιλη οπότε και αντιλαμβάνομαι οτι η ημέρα μου δεν ήταν και ότι καλύτερο και θυμάμαι και πόσες φορές έχω ακούσει φίλους και γνωστούς να κλαίγονται για το ένα δέκατο όσων είχε η μέρα μου λες και τους βρήκε κανα κακο. χαίρομαι που δεν είμαι θύμα τέτοιας συμπεριφοράς.

το βράδυ ενας καλός φίλος με επισκέπτεται και με ενημερώνει ότι ο πατέρας του έχει καρκίνο.τωρα συνηδητοποιώ ότι η ημέρα μου πριν απο αυτά τα μαντάτα φαντάζε υπέροχη και ζωντανή. τωρα συνηδητοποιώ οτι εκεινη την στιγμή η μέρα μου χάλασε.και τώρα ζω το αύριο της.